Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

είμαι η Ελπίδα! με ζήτησε κανείς;

Ο “αριστερός” φασισμός ξεκίνησε. Είναι ένας παλιός γνώριμος στους νοήμονες Έλληνες φασισμός που τον έζησαν στα μέσα τις δεκαετίας του '80 με την παντοδυναμία του ΠΑΣΟΚ. Όποιος τολμούσε εκείνη την εποχή να μιλήσει ή να γράψει εναντίον του σοσιαληστρικού κόμματος, αμέσως χαρακτηριζόταν πρώτον “φασίστας” και δεύτερον “προδότης”.


Η επιστολή Γλέζου ήταν η απόδειξη ότι τα πράγματα στην Ελλάδα θα είναι τόσο σκληρά για αυτούς που θα τολμούν να μιλήσουν που οι “πεφτοσυνεφάκηδες” θα αυξηθούν με ταχύτητα φωτός. Η “Αλήθεια” θα έχει πάνω την σφραγίδα του κόμματος και μόνο με αυτή θα έχει δικαίωμα να κυκλοφορεί στα ΜΜΕ, ενώ τα επικοινωνιακά συνεργεία της κυβέρνησης θα κάνουν ό,τι έκαναν οι προκάτοχοί τους Αυριανιστές να βγάζουν τα δήθεν “άπλυτα” στην φόρα του κάθε κομματικού-αντιευρωπαϊστή εχθρού.

Έρχεται η ώρα που όσοι δεν είναι από την δεξιά πλευρά της χαραγμένης κόκκινης γραμμής θα πάρουν την ταμπέλα του “γραφικού”, του “επικίνδυνου”, του “κινδυνολόγου” και θα είναι πολλές οι στιγμές που τα βέλη δεν θα έρχονται μόνο από τα γραφεία της κυβέρνησης αλλά κι από πολλά γραφεία που ήδη έχουν ανοίξει με ταμπέλα “πατριωτικό”, “φιλοευρωπαϊκό”, “φιλελληνικό”, “ανένταχτο αριστερό” και πάει λέγοντας.

Οι πολιτικοί άρχοντες, που επί δεκαετίες διετέλεσαν  πρωταγωνιστές του “κι εμείς οι τρεις στον καφενέ, τσιγάρο, πρέφα και καφέ, βρε δε βαριέσαι αδελφέ”, έχουν πάρει καρέκλες επιτελείων και υπουργείων και χωρίς τον φόβο της μπάτσας θα αρχίσουν να εργάζονται εναντίον όλων όσων ήταν πάντα έξω από τον καφενέ με πινακίδα “Ο τεμπέλης της Αριστεράς”. Κάτι λίγο από την εγγυημένη προπαγάνδα του ΚΚΕ, κάτι από κουλτούρα, κάτι από κοσμοπολιτισμό, βάλε και λίγο αναρχιλίκι έχουν καλύψει όλο το τείχος προστασίας του αληθινού ψεύδους τους.

 
Όμως, δεν είμαστε σε εποχές, που είτε με ΠΑΣΟΚ είτε με ΝΔ στην εξουσία, ο Έλληνας πήγαινε στην δουλειά του, έκανε τα όνειρά του και στις ελεύθερες ώρες του έριχνε και καμιά μπάτσα στους “τεμπέληδες της επιδοτούμενης ΑγΕλλάδας”.
Είμαστε στην εποχή που μάς πήρε τα πόδια το Ψέμα και με τερτίπια η νέα αριστεροπατριωτική κυβέρνηση θέλει να μας πείσει ότι θα φυτρώσουν νέα πόδια για να περπατήσουμε. Είναι μια άλλη εποχή που ο κόσμος της εξαθλίωσης που βλέπαμε σε τριτοκοσμικές χώρες τις δεκαετίες του '80 και του '90 έγινε ο κόσμος μας. Ζούμε την Αλήθεια, δεν την διαβάζουμε. Βλέπουμε την αναξιοπρέπεια, δεν την παρακολουθούμε. Αντιμετωπίζουμε την ανεργία δεν την φοβόμαστε.
Όσο, λοιπόν, κι αν δουλέψουν τα προπαγανδιστικά επιτελεία όλων των φιλοκυβερνητικών, φιλοκατοχικών γραφείων και κομμάτων, τα αποδεικτικά στοιχεία του εγκλήματος είναι η κάθε μας μέρα.

Δεν είναι οι εποχές που απολυόταν ο δεξιός όταν ο σοσιαληστής ήταν στην εξουσία και το αντίστροφο. Το αποτέλεσμα της Αλήθειας, δυστυχώς, για την εξουσία δεν έχει κόμμα. Επίσης, όποιο κόμμα αυτή την στιγμή προσπαθήσει να κάνει αντιπολίτευση δεν θα έχει ως βάση την σκληρή Αλήθεια που οι πολίτες ζούνε, αλλά για το ποιος θα κάνει την Αλήθεια Ψέμα φιλώντας το πασούμι του Αγά που φέρει το όνομα Ε.Ε.

Είναι, όμως, η εποχή που πρέπει αυτοί που γνωρίζουν τι έχει συμφωνηθεί και τι πρόκειται να συμφωνηθεί να μιλήσουν. Να δώσουν την αιτία για το μακελειό που έγινε με θύμα την χώρα και τους πολίτες της. Να πάρουν την ευθύνη για έναν σχεδιασμό εξόδου από την σκληρή Αλήθεια που μας έβαλαν όλες οι κυβερνήσεις συμπεριλαμβανομένης και της καφενόβιας σημερινής. Να μιλήσουν αυτοί που δεν έχουν βάλει το δάχτυλο στο μέλι, αντιθέτως όταν είχε έρθει το δίλημμα έσπασαν το βάζο με το μέλι για να μην τολμήσει να σκεφτεί κανείς να το δοκιμάσει.
Το ότι έχουμε τελειώσει το γνωρίζουμε όλοι, ακόμα και αυτοί που θέλουν να πείσουν τον εαυτό τους ότι ήρθε η αλλαγή σελίδας. Το θέμα είναι πως θα πετάξουμε το βιβλίο της πολιτικής της Ελλάδας που πάει κάθε φορά από το ένα χέρι στο άλλο αλλάζοντας απλά σελίδες. Το βιβλίο, που θέλουν να κρατάνε διορισμένα υπαλληλάκια “φιλελλήνων” και εταίρων βαφτισμένα ως Κυβέρνηση, πρέπει να καεί.

Δεν αφορά τον λαό αν παρέλαβε η κυβέρνηση “καμμένη γη” ή “μια χώρα στο χείλος του γκρεμού”. Είναι υποχρέωση της Δικαιοσύνης να δικάσει αυτούς που έκαψαν ή αυτούς που έσπρωξαν την χώρα στον γκρεμό και να τελειώνει η ιστορία με εξεταστικές επιτροπές. Επιτροπές που γίνονται παράλληλα με “κουπόνια τροφής”, με γκετοποίηση-στέγαση 30,000 αστέγων, με επιδόματα φτώχειας και ξεφτίλας για 300,000 νοικοκυριά δεν είναι τίποτε άλλο από ένα Ψέμα που με“ανθρωπιστικές” εκφράσεις ντύνεται σαν Αλήθεια.

Η κυβέρνηση μπορεί να έχει όρεξη να παίξει τα παιχνίδια της. Μπορεί να θέλει να κάνει τα γούστα της σε Ουάσιγκτον και Βερολίνο. Μπορεί να γουστάρει να κάνει τα καταπιεσμένα για δεκαετίες βίτσια της με σίγουρο μεροκάματο σε δολάριο και ευρώ. Εμείς όμως δεν γουστάρουμε διότι δεν έχουμε ούτε χρόνο, ούτε όρεξη για παιχνίδια. Δεν αλλάζουμε τις στάμπες στις μπλούζες μας ανάλογα με τη μόδα. Το “Αξιοπρέπεια” δεν το φοράμε σε πορείες και κομματικά γκαλά. Το φοράμε κατάσαρκα κάθε μέρα, από τα γεννοφάσκια μας. Κι αυτό είναι που γουστάρουμε.

 του Γιάννη Λαζάρου 
αναρτήθηκε  
stontoixo.com  με τίτλο ‘’Δε γουστάρουμε’’
κάντε κλικ στους τίτλους των συνδέσμων και διαβάστε :
Καληνύχτα Ελπίδα, καληνύχτα Αξιοπρέπεια, καληνύχτα Άλεξ boy  
Προφητεία
Ψηφοπόρνοι



Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015

ΕΛΠΙΔΑ τυρί για όλους

 say_cheese…  και κοίτα αριστερά

από τη μνημονιακή φάκα στην αντιμνημονιακή βαρουφάκα
Αυτό το άθλιο πολιτικό σύστημα θα κάνει τα πάντα για να μείνει σε καρέκλα, είτε υπάρχει ευρώ, δραχμή, δολάριo, χρυσός, αλάτι ή οτιδήποτε άλλο. Αυτό το άθλιο πολιτικό σύστημα ανακυκλώνεται καταργώντας το Λόγο, αφαιρεί τη Μνήμη και την Κρίση των Πολιτών, κατασκευάζοντας σκυφτούς υπηκόους ικανούς μόνο στο να το συντηρούν.



Η Απληστία του Κεφαλαίου Εθίζει, Απανθρωπίζει, Καταστρέφει. Ένα σύστημα από άπληστους για άπληστους. Τρέφεται από τον πόνο και την εξαθλίωση των υπολοίπων, συντηρώντας την εκδοχή μιας κακέκτυπης δικής του «τσιφλίκ μπαξέ δημοκρατίας». Παρέχοντας λειψή παιδεία - παραπαιδεία, ξεροκόμματα άρτου – θεαμάτων, παραπληροφόρησης – υπερπληροφόρησης και την ψευδαίσθηση της συμμετοχής, - άπαξ ανά τετραετία – κατασκευάζει υπηκόους˙ μετατρέποντάς τους στη συνέχεια σε αγελαία ανθρωποκατοικίδια, φοβισμένα, έρμαια της μεταφυσικής των αγορών και των παζαριών του Κεφαλαίου (των πιο βάρβαρων και αδίστακτων αρπακτικών στιφών, της  πιο άπληστης ιστορικά αλητείας, της συμμορίας των γραβατοφορεμένων τραπεζιτών  που συνεπικουρούνται από τους ραβδούχους του καθεστώτος και τους μηχανισμούς τους, υπηρετώντας τον ανθρωποκτόνο Δράκοντα τον Αρχαίο).

«… Επιδίωξη της τυραννίας είναι να πτωχεύσουν οι πολίτες, αφ’ ενός για να συντηρείται με τα χρήματά τους η φρουρά του καθεστώτος κι αφ’ ετέρου για να είναι απασχολημένοι οι πολίτες και να μην τους μένει χρόνος για επιβουλές. Σε αυτό αποβλέπει τόσο η επιβολή μεγάλων φόρων, η απορρόφηση των περιουσιών των πολιτών, όσο και η κατασκευή μεγάλων έργων που εξαντλούν τα δημόσια οικονομικά».
Αριστοτέλους, Πολιτικά


κάντε κλικ και διαβάστε :













Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2015

Στα ψηλά κλαδιά τους θροΐζει ο κόσμος


Για μένα τα δέντρα υπήρξαν πάντα οι πιο διεισδυτικοί ιεροκήρυκες. Τα σέβομαι όταν ζουν σε οικογένειες και φυλές, σε δάση και άλση. Και ακόμη περισσότερο τα σέβομαι όταν στέκονται μόνα τους. Είναι σαν τα μοναχικά άτομα. Όχι σαν τους ερημίτες που έχουν αποσυρθεί μακριά για να κρύψουν κάποια αδυναμία τους , αλλά σαν τα υπέροχα μοναχικά άτομα, όπως ήταν ο Μπετόβεν και ο Νίτσε.

Στα ψηλά κλαδιά τους θροΐζει ο κόσμος, ενώ οι ρίζες τους αναπαύονται στο άπειρο. Όμως δεν χάνουν τον εαυτό τους, παλεύουν με όλη τους τη δύναμη για ένα και μόνο πράγμα: να εκπληρώσουν τις ανάγκες τους σύμφωνα με τους δικούς τους νόμους, να δημιουργήσουν το δικό τους σχηματισμό, να εκπροσωπήσουν τους εαυτούς τους. Τίποτα δεν είναι πιο ιερό, τίποτα δεν είναι πιο υποδειγματικό από ένα όμορφο και δυνατό δέντρο.

Όταν ένα δέντρο κόβεται και αποκαλύπτεται η θανατηφόρος πληγή του, μπορεί κανείς να διαβάσει όλη την ιστορία του στο φωτεινό δίσκο του κορμού του: στα δαχτυλίδια του φαίνονται τα χρόνια του, ενώ στα σημάδια του φαίνονται ο αγώνας, τα δεινά , όλες οι ασθένειες, η ευτυχία και η ευημερία, τα δύσκολα χρόνια αλλά και τα ωραία, οι επιθέσεις που άντεξε, οι καταιγίδες που έχει υπομείνει. Και κάθε νέο παιδί του χωριού σίγουρα γνωρίζει ότι το σκληρότερο και το πιο ευγενές ξύλο είναι αυτό που έχει στενότερα δαχτυλίδια, κι ότι εκεί ψηλά στα βουνά και μέσα στο συνεχή κίνδυνο αναπτύσσεται το πιο άφθαρτο, το ισχυρότερο, το ιδανικό δέντρο.

Τα δέντρα είναι ιερά. Όποιος ξέρει πώς να μιλήσει μαζί τους, όποιος ξέρει πώς να τα ακούσει, μαθαίνει την αλήθεια. Δεν κηρύττουν μάθηση και παραινέσεις, κηρύττουν τον αρχαίο νόμο της ζωής.

Το δέντρο λέει: Ένας πυρήνας είναι κρυμμένος μέσα μου, μια σπίθα, μια σκέψη, είμαι ζωή από την αιώνια ζωή. Μοναδικά είναι η μορφή και οι φλέβες του δέρματος μου, το μικρότερο φύλλο στα κλαδιά μου, αλλά και η μικρότερη ουλή στο φλοιό μου. Έγινα για να σχηματοποιήσω και να αποκαλύψω την αιωνιότητα στη μικρότερη μου λεπτομέρεια.”

Το δέντρο λέει: Η δύναμή μου είναι η εμπιστοσύνη. Δεν ξέρω τίποτα για τον πατέρα μου, δεν ξέρω τίποτα για τα χιλιάδες παιδιά που κάθε άνοιξη σπέρνονται από μένα. Ζω μέχρι τέλος για το μυστικό του σπόρου μου, και δεν με νοιάζει για τίποτα άλλο. Πιστεύω ότι ο Θεός είναι μέσα μου. Πιστεύω ότι η εργασία μου είναι ιερή. Μ αυτή την αλήθεια ζω.”

Όταν απογοητευόμαστε και δεν μπορούμε να αντέξουμε τη ζωή μας, τότε το δέντρο έχει κάτι να μας πει: Σταθείτε! Σταθείτε! Κοιτάξτε εμένα! Η ζωή δεν είναι εύκολη, η ζωή δεν είναι δύσκολη. Αυτές είναι παιδαριώδεις σκέψεις. . . . Το σπίτι δεν είναι ούτε εδώ ούτε εκεί. Το σπίτι είναι μέσα σας, αλλιώς δεν είναι πουθενά .

 
Ενώ τα δέντρα θροΐζουν το βράδυ, ενώ είμαστε ανήσυχοι μέσα στις δικές μας παιδαριώδεις σκέψεις: Τα δέντρα έχουν μακρές σκέψεις, μεγάλες και ξεκούραστες αναπνοές, όπως έχουν και μεγαλύτερη διάρκεια ζωής από τις δικές μας. Όσο εμείς δεν τ ακούμε, παραμένουν σοφότερα από εμάς. Αλλά όταν μάθουμε πώς να ακούμε τα δέντρα, η στενότητα η ταχύτητα και η παιδική βιασύνη των σκέψεών μας, θα αντικατασταθούν από ανείπωτη χαρά. Όποιος έχει μάθει πώς να ακούει τα δέντρα δεν θέλει πλέον να είναι ένα δέντρο. Δεν θέλει να είναι τίποτα εκτός από αυτό που είναι.


Δέντρα: Σκέψεις και Ποίηση,
απόσπασμα από το βιβλίο του Hermann Hesse: “Bäume: Betrachtungen und Gedichte”





Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...