Δευτέρα 11 Νοεμβρίου 2013

Θεσσαλονίκη 9/11, αυτά που δεν έδειξαν τα μεγάλα κανάλια


"Μόνο όταν θα έχει πεθάνει το τελευταίο δέντρο,
και έχει δηλητηριαστεί ο τελευταίος ποταμός
 και έχει πιαστεί το τελευταίο ψάρι θα κατανοήσουμε
 πως δεν μπορούμε να φάμε τα χρήματα"


Πορεία ενάντια στην εξόρυξη του χρυσού. Πορεία συμπαράστασης ενάντια στις διώξεις των αγωνιζόμενων κατοίκων της Χαλκιδικής


Το 1854 ζητήθηκε από τους Ινδιάνους της περιοχής που τώρα ονομάζεται Seattle, να πουλήσουν τη γη τους στους Αμερικάνους. Στις 29 Οκτ. 1887 δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Seattle Sunday Star, η απάντηση του Si’ahl (Seattle) (178;-1866) αρχηγού της φυλής Dkhw’Duw’Absh (Duwamish),  προς τον κυβερνήτη και επίτροπο των ινδιάνικων υποθέσεων της Επικράτειας της Ουάσιγκτον Isaac Stevens. Αν και λέγεται πως η απάντηση δεν είναι γνήσια, έχουν δημοσιευτεί αρκετές παραλλαγές της, αξίζει να διαβαστεί γιατί ακόμη κι έτσι αποτελεί αληθινή διακήρυξη ισορροπίας ανθρώπου και φύσης.


«Ὁ μεγάλος ἀρχηγός στήν Οὐάσιγκτον μηνάει πώς θέλει νά ἀγοράσει τή γῆ μας. Ὁ μεγάλος ἀρχηγός μηνάει ἀκόμα λόγια φιλικά καί καλοθέλητα. Καλοσύνη του, γιατί ξέρουμε πώς αὐτός λίγο τή χρειάζεται ἀντίστοιχα τή φιλία μας.

Τήν προσφορά του θά τή μελετήσουμε, γιατί ξέρουμε πώς, ἄν δέν τό πράξουμε, μπορεῖ ὁ λευκός νά προφτάσει μέ τά ὅπλα καί νά πάρει τή γῆ μας.

Δεκαπέντε χιλιάδες γραφικοί



Πῶς μπορεῖτε νά ἀγοράζετε ἤ νά πουλᾶτε τόν οὐρανό - τή ζέστα τῆς γῆς; Γιά μᾶς μοιάζει παράξενο. Ἡ δροσιά τοῦ ἀγέρα ἤ τό ἄφρισμα τοῦ νεροῦ δέ μᾶς ἀνήκουν. Πῶς μπορεῖτε νά τά ἀγοράσετε ἀπό μᾶς; Κάθε μέρος τῆς γῆς αὐτῆς εἶναι ἱερό γιά τό λαό μου. Κάθε ἀστραφτερή πευκοβελόνα, κάθε ἀμμούδα στίς ἀκρογιαλιές, κάθε θολούρα στό σκοτεινό δάσος, κάθε ξέφωτο καί κάθε ζουζούνι πού ζουζουνίζει εἶναι στή μνήμη καί στήν πεῖρα τοῦ λαοῦ μου, ἱερό.

Ξέρουμε πώς ὁ λευκός δέν καταλαβαίνει τούς τρόπους μας. Τά μέρη τῆς γῆς, τό ἕνα μέ τό ἄλλο, δέν κάνουν γι' αὐτόν διαφορά, γιατί εἶναι ἕνας ξένος πού φτάνει τή νύχτα καί παίρνει ἀπό τή γῆ ὅλα ὅσα τοῦ χρειάζονται. Ἡ γῆ δέν εἶναι ἀδερφός του, ἀλλά ἐχθρός πού πρέπει νά τόν κατακτήσει, καί ἀφοῦ τόν κατακτήσει, πηγαίνει παρακάτω. Μέ την πλεονεξία πού ἔχει θά καταπιεῖ τή γῆ καί θά ἀφήσει πίσω του μιὰ ἔρημο. Ἡ ὄψη πού παρουσιάζουν οἱ πολιτεῖες σας, κάνει κακό στά μάτια τοῦ ἐρυθρόδερμου. Ὅμως αὐτό μπορεῖ καί νά συμβαίνει ἐπειδή ὁ ἐρυθρόδερμος εἶναι ἄγριος καί δέν καταλαβαίνει.

Το πάνω άκρο της πορείας



Ἄν ἀποφασίσω καί δεχτῶ, θά βάλω ἕναν ὅρο. Τά ζῶα τῆς γῆς αὐτῆς ὁ λευκός θά πρέπει νά τά μεταχειριστεῖ σάν ἀδέρφια του. Τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος δίχως τά ζῶα; Ἄν ὅλα τά ζῶα φύγουν ἀπό τή μέση, ὁ ἄνθρωπος θά πεθάνει ἀπό μεγάλη ἐσωτερική μοναξιά, γιατί ὅσα συμβαίνουν στά ζῶα, τά ἴδια συμβαίνουν στόν ἄνθρωπο. Ἕνα ξέρουμε, πού μπορεῖ μιὰ μέρα ὁ λευκός νά τό ἀνακαλύψει: ὁ Θεός μας εἶναι ὁ ἴδιος Θεός. Μπορεῖ νά θαρρεῖτε πώς Ἐκεῖνος εἶναι δικός σας, ὅπως ζητᾶτε νά γίνει δική σας ἡ γῆ μας. Ἀλλά δέν μπορεῖτε. Ἐκεῖνος εἶναι Θεός τῶν ἀνθρώπων. Καί τό ἔλεός Του μοιρασμένο ἀπαράλλαχτα σέ ἐρυθρόδερμους καί λευκούς. Αὐτή ἡ γῆ Του εἶναι ἀκριβή. Ὅποιος τή βλάφτει, καταφρονάει τό Δημιουργό της. Θά περάσουν οἱ λευκοί - καί μπορεῖ μάλιστα γρηγορότερα ἀπό ἄλλες φυλές. Ὅταν μαγαρίζεις συνέχεια τό στρῶμα σου, κάποια νύχτα θά πλαντάξεις ἀπό τίς μαγαρισιές σου.

Ὅταν ὅλα τά βουβάλια σφαχτοῦν, ὅταν ὅλα τά ἄγρια ἀλόγατα μερέψουν, ὅταν τήν ἱερή γωνιά τοῦ δάσους τή γιομίσει τό ἀνθρώπινο χνῶτο καί τό θέαμα τῶν φουντωμένων λόφων τό κηλιδώσουν τά σύρματα τοῦ τηλέγραφου μέ τό βουητό τους, τότες ποῦ νά βρεῖς τό δάσος; Ποῦ νά βρεῖς τόν ἀϊτό; Καί τί σημαίνει νά πεῖς ἔχε γειά στό ἄλογό σου καί στό κυνήγι; Σημαίνει τό τέλος τῆς ζωῆς καί τήν ἀρχή τοῦ θανάτου.



Η εξίσωση του παραλόγου ακολουθεί



Πουθενά δέ βρίσκεται μιὰ ἥσυχη γωνιά μέσα στίς πολιτεῖες τοῦ λευκοῦ. Πουθενά δέ βρίσκεται μιὰ γωνιά νά σταθεῖς νά ἀκούσεις τά φῦλλα στά δέντρα τήν ἄνοιξη ἤ τό ψιθύρισμα πού κάνουν τά ζουζούνια πεταρίζοντας. Ὅμως μπορεῖ, ἐπειδή, καταπὼς εἶπα, εἶμαι ἄγριος καί δέν καταλαβαίνω - μπορεῖ μονάχα γιά τό λόγο αὐτόν ὁ θόρυβος νά ταράζει τά αὐτιά μου.

Με βίαιες κραυγές και αλαλαγμούς δημιουργούν ψυχολογικά τραύματα στους επενδυτές


Μά τί μένει ἀπό τή ζωή, ὅταν ἕνας ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά ἀφουγκραστεῖ τή γλυκιά φωνή ποὺ βγάζει τό νυχτοπούλι ἤ τά συνακούσματα τῶν βατράχων ὁλόγυρα σέ ἕνα βάλτο μέσα στή νυχτιά; Ὁ ἐρυθρόδερμος προτιμάει τό ἁπαλόηχο ἀγέρι καθαρισμένο ἀπό τήν καταμεσήμερη βροχή ἤ μοσχοβολημένο μέ τό πεῦκο. Τοῦ ἐρυθρόδερμου τοῦ εἶναι ἀκριβός ὁ ἀγέρας, γιατί ὅλα τά πάντα μοιράζονται τήν ἴδια πνοή - τά ζῶα, τά δέντρα, οἱ ἄνθρωποι. Ὁ λευκός δέ φαίνεται νά δίνει προσοχή στόν ἀγέρα πού ἀνασαίνει. Σάν ἕνας πού χαροπολεμάει γιά μέρες πολλές, δέν ὀσμίζεται τίποτα.

Ακραίο ηλικιακό δείγμα



Ἄν ξέραμε, μπορεῖ νά καταλαβαίναμε - ἄν ξέραμε τά ὄνειρα τοῦ λευκοῦ, τίς ἐλπίδες πού περιγράφει στά παιδιά του τίς μακριές χειμωνιάτικες νύχτες, τά ὁράματα πού ἀνάφτει στό μυαλό τους, ὥστε ἀνάλογα νά δέονται γιά τήν αὐριανή. Ἀλλά ἐμεῖς εἴμαστε ἄγριοι. Μᾶς εἶναι κρυφά τά ὄνειρα τοῦ λευκοῦ. Καί ἐπειδή μᾶς εἶναι κρυφά, θά ἐξακολουθήσουμε τό δικό μας δρόμο. Ἄν τά συμφωνήσουμε μαζί, θά τό πράξουμε, γιά νά σιγουρέψουμε τίς προστατευόμενες περιοχές πού μᾶς τάξατε. Ἐκεῖ θά ζήσουμε, μπορεῖ, τίς μετρημένες μέρες μας καταπὼς τό θελήσαμε.

Χλευάζουν το λάβαρο με τα ιερά και τα όσια της δημοκρατίας


Ὅταν ὁ στερνός ἐρυθρόδερμος λείψει ἀπό τή γῆ, καί ἀπό τή μνήμη του δέν ἀπομείνει παρά ὁ ἴσκιος ἀπό ἕνα σύννεφο πού ταξιδεύει στόν κάμπο, οἱ ἀκρογιαλιές αὐτές καί τά δάση θά φυλάγουν ἀκόμα τά πνεύματα τοῦ λαοῦ μου - γιατί αὐτή τή γῆ τήν ἀγαποῦν, ὅπως τό βρέφος ἀγαπάει τό χτύπο τῆς μητρικῆς καρδιᾶς.


Υποκινούμενο πλήθος αγρίων αντιδραστικών, επιθυμεί να σταματήσει την ανάπτυξη


Ἄν σᾶς τήν πουλήσουμε τή γῆ μας, ἀγαπῆστέ την, καθώς τήν ἀγαπήσαμε ἐμεῖς, φροντίστε την, καθώς τή φροντίσαμε ἐμεῖς, κρατῆστε ζωντανή στό λογισμό σας τή μνήμη τῆς γῆς, ὅπως βρίσκεται τή στιγμή πού τήν παίρνετε, καί μέ ὅλη σας τή δύναμη, μέ ὅλη τήν τρανή μπόρεσή σας, μέ ὅλη τήν καρδιά σας, διατηρῆστέ τη γιά τά τέκνα σας, καί ἀγαπῆστέ την, καθώς ὁ Θεός ἀγαπάει ὅλους μας.

Ειδικοί επιστήμονες του ισχυρού κράτους δικαίου με εκπαιδευτικά προγράμματα δια βίου μάθησης, παραδίδουν ταχύρρυθμα μαθήματα ανάπτυξης της δημοκρατίας


Ἕνα ξέρουμε - ὁ Θεός σας εἶναι ὁ ἴδιος Θεός. Ἡ γῆ Του εἶναι ἀκριβή. Ἀκόμα καί ὁ λευκός δέ γίνεται νά ἀπαλλαχτεῖ ἀπό τήν κοινή μοῖρα».

Το πεπρωμένο μας είναι τ’ άστρα είπαν οι επενδυτές.  Χρειαζόμαστε χρυσό για να φτιάξουμε  τα οχήματα διαφυγής απ’ αυτόν εδώ τον πλανήτη. Μην είστε οπισθοδρομικοί!

Δευτέρα 4 Νοεμβρίου 2013

πλατεία Ρίμινι, τα Εγκαίνια - again


Προσκλητήριο


Οι μπουφόνοι και το θέατρο του παραλόγου σε μια μοναδική παράσταση .

Τα φύκια έγιναν μεταξωτές κορδέλες, ελάτε να τις κόψουμε μαζί.

Φέρτε και τα πριόνια να αποτελειώσουμε τα δέντρα που απόμειναν.

Το χάπενινγκ υποστηρίζουν bioκλιματικοί λογιστές και άλλοι πολυδύναμοι τύποι.

Ένα θεατρικό δρώμενο για γερά νεύρα που κόστισε μόλις 1.545.251,98€

Λεφτά υπάρχουν.

είσοδος ελεύθερη  –  τραπεζάκια reserve –  ένδυμα: επίσημον


‘’τα εγκαίνια’’ λίγα λόγια για την υπόθεση


τα ενεπίγραφα σπαράγματα οστράκων και το περισκόπιο του ελληνικού πλάι στο βυθισμένο σκάφος

ο ελληνικός, το υποβρύχιο αναψυχής, γέρνει και προσκρούει στην αχαρτογράφητη αοζ ύφαλου βραχόκηπου. δυο φίλοι, ο σγουρογιάννης με τον καταυλακιώτη, εθισμένοι από καιρό στις πράσινες καρέκλες κάνουν ότι μπορούν για να κρατηθούν στον αφρό. τρέχουν αγωνιωδώς από τις πράσινες στις γαλάζιες κουκέτες αναζητώντας σωσίβια. λαγοί με πετραχήλια βγαίνουν από το καπέλο του καπετάνιου αλλά η καπούτ άννα - γερμανίδα μαγείρισσα - τους κάνει στιφάδο. το πλήρωμα ανίκανο να ανταπεξέλθει στα κελεύσματα των καιρών στασιάζει και απειλεί να εγκαταλείψει το σκάφος. εθισμένο όμως κι αυτό στον καναπέ της μεγάλης σάλας αδυνατεί να εγερθεί. ο ελληνικός μπάζει από παντού νερά. οι φελλοί επιπλέουν κι απάνω τους γραπώνονται οι επιβάτες της πρώτης θέσης. ο ξύλινος λόγος θριαμβεύει. όλα ήταν προμελετημένα. τα πτώματα ξεβράζονται στην πλατεία και….  στη θέα της εικόνας - αγίας εργολαβίας της θαυματουργής - επανέρχονται. διαβουλεύονται κι αποφασίζουν να πουλήσουν το κουφάρι του υποβρυχίου πολυτελείας για παλιοσίδερα. κρατούν όμως το περισκόπιο. μέσα απ αυτό νοερά οι θεατές μεταφέρονται στην πλατεία χαρίλαου μητσοτάκη. εκεί, χρησιμοποιώντας γρήγορες εναλλαγές μακετών - στο καρνάγιο της σκηνής – παρακολουθούμε τις ανέλπιδες προσπάθειες για την ναυπήγηση νέου σκάφους. η πλατεία χαρίλαου μητσοτάκη είναι η τελευταία πράξη της παρωδίας. μνήμες από τη βάρκιζα και τα ιουλιανά προβάλλονται στην ειδικά διαμορφωμένη οθόνη. πέρα μακριά μια στρατιωτική μπάντα παιανίζει αμέριμνα. οι δυο συνεπιβαίνοντες βαστώντας μπλε και κόκκινες σημαίες, στέκονται πάνω στην πράσινη γραμμή, ακριβώς στην μέση της πλατείας, προσμένοντας γαλάζια και κόκκινα σωσίβια που ρίχνονται –εξαιρετικό εύρημα– από αερόστατα που ίπτανται στο χώρο, ενώ παράλληλα η πλατεία βυθίζεται -αργά αργά σε λήθαργο, μαζί με τους καθήμενους στα τραπεζακιαόξω- για να συναντήσει στο βυθό το κουφάρι του ελληνικού.


τα δυο πρόσωπα του Ιανού,
σχέδιο προτομής για την πλατεία Χαρίλαου Μητσοτάκη

μια προτομή βδέλυγμα. ένα ανοσιουργηματικό σύμπλεγμα. ένα καλλιτεχνικό ατόπημα. οι ζωντανοί με τους αποθαμένους. ο χαρίλαος πλάτη με πλάτη με το μητσοτάκη στηρίζουν το ξεχαρβαλωμένο υποβρύχιο. ο υποβολέας υπενθυμίζει στο κοινό μαζί τα φάγαμε και εκτοξεύει απειλές ’’θέλετε να έρθουν άλλοι και να τα φάνε μόνοι τους’’. οι γκαλλοπάκηδες περιφέρουν κάλπικες κάλπες. ο σγουρογιάννης με τον καταυλακιώτη όντας κεχρισμένοι πασοκιστανοί –άφθονο γαρ το λάδι του χρίσματος- γλιστρούν στο κατάστρωμα. οι καρέκλες τους απομακρύνονται . έντρομοι *γκαλλοπάκηδες περιφέρουν κάλπικες κάλπες. πρέπει να τους διασώσουν, ο χαρακτηρισμός πασοκιστανοί ή καταλληλότεροι -που πια δε μετράει- απαλείφεται. προσδιορίζονται πλέον ως οι δημοφιλέστεροι. τα πέπλα του πράσινου ιερατείου πέφτουν. να ο άσσος στο μανίκι, γράφει «δεξιά η υπεύθυνη ανεξάρτητη αριστερά». αχνοφαίνονται πολιτικά ρετάλια. η στολή του σούπερμαν. οι καρέκλες ξαναπλησιάζουν τους δυο φίλους που σπεύδουν ταχέως στην ζερβόδεξη πλευρά του σκάφους. εναλλάξ περιφέρουν την προτομή του χαρίλαου μητσοτάκη επιδεικτικά, πότε σαν τρόπαιο πότε σαν ξόανο -αναλόγως της σύστασης των επιβατών-. στο αρχαιολογικό μουσείο απαγορεύεται η πρόσβαση του κοινού στα ενεπίγραφα σπαράγματα οστράκων και στο περισκόπιο του ελληνικού –αυτά είναι επικίνδυνα εκθέματα για την τάξη και την σταθερότητα του πολιτεύματος-. την ίδια στιγμή, οι αυτοχειρίες όσων προσπίπτουν εις τον βυθόν της πλατείας εκ των αεροστάτων, ονομάζονται αποτυχημένα άλματα μπάτζι τζάμπινγκ. ο ερπετικός εγκεφαλοφλοιός των παρισταμένων καλείται στο μεγάλο τραπέζι  -ψητό στη λαδόκολλα -.

τα εγκαίνια τελειώνουν. αρσιβαρίστες, πεχλιβάνηδες σηκώνουν ψηλά την βαρύτιμη κορδέλα, αναμνηστικά της τεμάχια μοιράζονται ιεραρχικώς καθ υποδειγματικήν τάξιν.  οι μπουφόνοι εύχονται εκ καρδίας  «και του χρόνου», ανανεώνοντας το ραντεβού τους, «εις ιδίαν πλατείαν περί την αυτήν ημέραν και ώραν».

Εν ολίγοις τα εγκαίνια αποτελούν μια υπερκοστολογημένη και άνευ νοήματος πολιτική παρωδία, αντάξια αντανάκλαση ενός κακόγουστου πολιτικού θεάτρου. Οι συντελεστές προσπαθούν ανεπιτυχώς να μιμηθούν τους Αγγελόπουλο, Μακαβέγιεφ, Μπουνιουέλ και Φερρέρι. Σε κάθε πλατεία και δημόσιο χώρο που ανεβαίνει το δρώμενο, το μόνο που πετυχαίνει, είναι να συγκριθεί, ως τραγικά υπολειπόμενο κακέκτυπο του «Υπάρχει και φιλότιμο». Η εμπνευσμένη κλασσική ταινία, ασπρόμαυρη και χαμηλού κόστους, με τη φιγούρα  του  ανεπανάληπτου μαυρογυαλούρου εξακολουθεί να προκαλεί κλαυσίγελο, κάτι που δεν συμβαίνει με τα «Eγκαίνια again». Περί ορέξεως όμως κολοκυθόπιτα ή ψητό στη λαδόκολλα. Όσο υπάρχει κοινό, η παράσταση lingua buffone verbale θα επαναλαμβάνεται σπειροειδώς ως ιστορική φάρσα.

είσοδος ελεύθερη  αλλά η παράσταση δεν είναι δωρεάν  

υποβρύχιο, πλατεία, προτομή, τελικά πληρώνονται από τους θεατές σε υποχρεωτικό φόρο 1.545.251,98€ που χαρακτηρίζεται έρανος για την ανάπτυξη και τη σωτηρία της πατρίδος.

     πέρα μακριά μια στρατιωτική μπάντα παιανίζει αμέριμνα.

9 ∫∫∫   ♫  παρακαλώ σας κύματα μη μου τους εξυπνάτε…  ♪ ♪ ♫ ♯ ♯



το κοινό εθισμένο κι αυτό στον καναπέ της μεγάλης σάλας αδυνατεί να εγερθεί

      ♫ ♪ …παρακαλώ σας κύματα μη μου τους εξυπνάτε…  ♪ ♪ ♫

συμβαίνουν και αλλού:

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Όργιο σπατάλης. 365.000 ευρώ για μια αυλή!




ΠΛΑΤΕΙΑ ΡΙΜΙΝΙ:(ή αλλιώς η ανακάλυψη ξανά της Αμερικής)




ΡΙΜΙΝΙ: η επέλαση των τραπεζακιαόξω




*ΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΓΚΑΛΛΟΠΑΚΗΔΩΝ αμφισβητούνται από την

κεντρική ένωση δήμων Ελλάδος και τον προέδρό της, κ. Κ. Ασκούνη. Καταγγελία της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ) Μη έγκυρη η έρευνα για τις Αυτοδιοικητικές Εκλογές δεν πληροί τις προϋποθέσεις μίας αντιπροσωπευτικής έρευνας, ιδιαίτερα όσον αφορά τους δήμους με πληθυσμό άνω των 50.000 κατοίκων και ειδικότερα τη δημοφιλία των αντίστοιχων Δημάρχων.






ΙΛΙΟΝ: με κατάνυξη εορτάσθηκαν τα Δημοφίλεια



ΔΗΜΟΣΚΟΠΟΙ ΣΦΙΧΤΑΓΚΑΛΙΑΣΜΕΝΟΙ ΜΕ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ: Ένα ταξίδι

στο μαγικό κόσμο των καταλληλότερων, δημοφιλέστερων, κ.α.


τα ιμιτασιόν βραβεία πρέπει να επιστρέψουν οι ντοπέ φίρμες του Top20, τα ανεξάρτητα κομματόσκυλα και οι τεθλιμμένοι χορηγοί τους.

ευτυχώς υπάρχει ακόμα ελπίδα. τα δάνεια του αγώνα.

ξεπουλάμε μισοτιμής, πολλές άτοκες δόσεις.

οι δημοφιλείς φαστράκηδες συναγωνίστηκαν citius altius fortius για τα πανευρωπαϊκά βραβεία Νυρεμβέργης Germania über alles
  
♫ ♪ …παρακαλώ σας κύματα μη μου τους εξυπνάτε…  ♪ ♪ ♫

πλατεία Χαρίλαου Μητσοτάκη μακέτες εγκαινίων προσεχώς



αντί   επικήδειου,   στον   πρωινό   χειρηλάτη   Γιάννη   Καλαμίτση

Παρασκευή 1 Νοεμβρίου 2013

τέλος οι ουρές σε οαεδ και νοσοκομεία




ίασις  και  εργασία


Εξαιρετικής εμπνεύσεως θεωρούνται τα νέα μέτρα που εξήγγειλε η κυβέρνησις για την καταπολέμηση των ανέργων  και των ασθενούντων. Από την πρώτη κιόλας στιγμή της εφαρμογής τους, τα νέα μέτρα άρχισαν να απόδίδουν καρπούς. Έτσι εξαφανίστηκαν οι ουρές των ανέργων έξωθεν των καταστήματων του ΟΑΕΔ (τι να αγοράσουν άλλωστε από αυτά) και παραλλήλως εμειώθηκαν λογαριθμικώς οι προσκομιζόμενοι ασθενείς εις τα επείγοντα περιστατικά των εξωτερικών αλλά και των εσωτερικών ιατρείων των νοσοκομείων. Κατόπιν τούτου και σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες θα προταθεί η κατάργησις και το κλείσιμο των μονάδων παροχής υγείας και ανευρέσεως εργασίας. Όλα τα δεινά του στρεβλού μοντέλου ανάπτυξις θα πάψουν να υφίστανται. Συντάξεις, Φακελάκια, Προμήθειες, Ταλαιπωρία, Συνδικαλιστές, Αναμονή, Ράντσα, Απεργίες, Ουρές … Τέλος. Ανεπιστρεπτί και Οριστικώς.


Εν(1) τελάρον γενόσημων μήλων, προσέφερε στους κατά φαντασίαν ασθενείς ο κατηργηθείς υπουργός παροχής υγείας ενεθυμούμενος το μήλον του Αδάμ, του Γουλιέλμου Τέλλου, της Έριδος, της Χιονάτης, της Άπλ και του Νεύτωνος. Δαγκάς βουλιμικώς το εύγεστον φρούτον, ο υπουργός εσημείωσε το βαθυστόχαστον «ένα μήλον την ημέραν τον ιατρόν εκάμη πέραν» δεικνύοντας και εις τους πλέον αδαείς του λόγου το αληθές. Ο συμπάσχων υπουργός καταπολεμήσεως των ανέργων κι εξαλείψεως δια βίου της μισθωτής εργασίας, κος Βρούτσης, εχαιρέτησε τα αποτελέσματα των νέων μέτρων λέγοντας προς τον ομότιμόν του:

- Χαίρε Σπυράδωνι!  Ποί βαίνεις;  (μτφ. γειά σου μπουμπούκο που πας)

- Ές αγοράν έγωγε! Mήλα βούλομαι πρίασθαι!  (μτφ. πάω στο παζάρι να αγοράσω μήλα)

- Nοῦς ὑγιής ἐν σώματι ὑγιεῖ,*  ετσίριξε επισταμένως ο υπουργός επί της υγείας, το αξίωμα του οποίου και καταργείται, ακολουθώντας την τύχη του ομολόγου του, υπουργού καταπολέμησης των ανέργων.

- Οι αριθμοί είναι ψευδείς. Εάν ήτο τοσαύτως δυσθεώρητο το μέγεθος των ανέργων ως μαρτυρείται, πού είναι αύτοι κεκρυμμένοι και δεν διαμαρτύρονται;  Ε!  Πού; Μήπως εν τω φαράγγι του Σαμαρά;… Ε! ,…Ουδείς; …Ουδεμία, διερωτάται;… Πού είναι όλοι αυτοί;… Λοιπόν…  Θα σας είπω εγώ!  Απλά όλοι αυτοί ασθενείς τε και άνεργοι εργάζονται εν πλήρη μυστικότητι κι απεργαζόνται την κατάρρευσιν των δομών του κράτους προνοίας που υμείς και ημείς κοπιώντες εσυγκροτήσαμε. Δεν θα τους αφήσωμεν. Δεν θα προλάβουν. Μπορούμε και μόνοι μας. Θα εγκρεμίσωμεν και θα αποδομήσωμεν πρώτιστοι το σαθρόν οικοδόμημα του κράτους προνοίας ον τα στίφη επιχειρούν να διεμβολίσουν.

«Τα  αναρτηθέντα  πινακίδια  εις  τα  εξώθυρα  των  οαεδ  και  των  νοσοκομείων  ήτο  μία  κάποια  λύσις»

Τη χρεία τους να μην έχετε.


Χαίρετε ως πλείστα. Υγιαίνετε

 

Μετά την ανάρτηση των πινακίδων σε οαεδ και νοσοκομεία οι δυο υπουργοί παρουσίασαν τα στατιστικά στοιχεία που επιβεβαιώνουν την λογαριθμική μείωση των αριθμών των ανέργων και των ασθενούντων.

«Η ελλάς κύριοι, δεν έχει ανάγκη από ποσότητα πολιτών αλλά από ποιότητα. Να τελειώνουμε επιτέλους με τους κατά φαντασίαν ασθενείς και τους ακαμάτηδες .»


Εμπρός παιδιά για μια καινούργια μεγάλη ελλάδα! Νέοι Παρθενώνες!

Παρασκευή 18 Οκτωβρίου 2013

σελίδες από ένα παλαιό χειρόγραφο

του Φραγκίσκου Κάφκα

Ήταν φανερό πως είχαμε παραμελήσει την άμυνα της πατρίδας μας. Καθένας μας κοίταζε τη δουλίτσα του χωρίς να δίνει σημασία σε τίποτε άλλο, όμως τα γεγονότα των τελευταίων ημερών μας έχουν κάνει ανήσυχους.

Έχω ένα μικρό τσαγκάρικο στην κεντρική πλατεία μπροστά από το Κυβερνείο. Μόλις ανοίξω τα χαράματα το μαγαζί μου βλέπω οπλισμένους άντρες να στέκονται στους δρόμους που οδηγούν στην πλατεία. Αυτοί, δεν είναι δικοί μας στρατιώτες αλλά προφανώς νομάδες που ’χουν κατέβει από το Βορρά. Έχουν, με κάποιο άγνωστο σε μένα τρόπο, κατορθώσει να φτάσουν στην πρωτεύουσα που απέχει αρκετά από τα σύνορα, χωρίς να γίνουν αντιληπτοί. Όπως και νάχει βρίσκονται εδώ. Και κάθε πρωί φαίνεται ότι γίνονται ολοένα και περισσότεροι.

Σιχαίνονται να μένουν σε σπίτια γι’ αυτό και στρατοπεδεύουν σε αλάνες και ελεύθερους χώρους. Ολημερίς δε κάνουν τίποτε άλλο, μοναχά ακονίζουν τα σπαθιά τους, γυαλίζουν τα πιστόλια τους κι εξασκούνται με τα άλογά τους. Η ήσυχη πλατεία μας, ήταν πάντοτε καλοδιατηρημένη και καθαρή. Τώρα, την έχουν  μετατρέψει σε σκουπιδότοπο. Στην αρχή βγαίναμε απ’ τα μαγαζιά μας και προσπαθούσαμε να καθαρίσουμε την χειρότερη βρωμιά, γρήγορα όμως τα παρατήσαμε γιατί κάτι τέτοιο είναι μάταιο κι επίφοβο, αφού κινδυνεύουμε να τραυματιστούμε απ’ τα αγριεμένα άλογα ή απ’ τα μαστίγια που αδιάκοπα οι νομάδες με μανία στριφογυρίζουν δαιμονισμένα.


Η κουβέντα με τους νομάδες είναι αδύνατη. Δεν μιλούν τη γλώσσα μας και στην πραγματικότητα δεν δείχνουν να καταλαβαίνουν κάποια άλλη. Έχουν δικό τους κώδικα επικοινωνίας .Μεταξύ τους συνεννοούνται σαν τις καρακάξες. Τα κρωξίματα κι οι στριγγλιές τους μας είναι ανυπόφορα, μας ξεκουφαίνουν. Ούτε καταλαβαίνουν ούτε και έχουν διάθεση να καταλάβουν τον δικό μας τρόπο ζωής και τους θεσμούς μας. Δεν κατορθώσαμε να συνεννοηθούμε μαζί τους όσο κι αν το προσπαθήσαμε, επιστρατεύοντας τη μια νοήματα και την άλλη χειρονομίες . Δεν καταλαβαίνουν κι ούτε πρόκειται ποτέ να καταλάβουν.

Συχνά κάνουν γκριμάτσες· τότε το ασπράδι των ματιών τους γυρίζει κι από το στόμα τους βγαίνει αφρός, αλλά και πάλι μ' αυτά ούτε θέλουν να μας πουν κάτι, ούτε και να μας εκφοβίσουν· το κάνουν απλά γιατί αυτός είναι ο τρόπος τους. Οτιδήποτε χρειάζονται το παίρνουν. Δεν μπορεί να πει κανείς πως χρησιμοποιούν βία. Όταν απλώνουν τα χέρια τους όλοι παραμερίζουμε στην άκρη. Γινόμαστε σχεδόν αόρατοι αφήνοντάς τους να αρπάξουν ότι κι αν θέλουν.


Δεν είναι δα και λίγα αυτά που πήραν από το μαγαζί μου. Ας μην παραπονιέμαι όμως. Τι να πει και ο κρεοπώλης! Δεν προλαβαίνει να φέρει νέο εμπόρευμα και να… οι νομάδες ορμούν αρπάζουν και καταβροχθίζουν τα πάντα. Ακόμα και τα άλογά τους τρέφονται με κρέας. Συχνά, άλογο και αναβάτης στέκονται απέναντι, τρώνε κι οι δυο από το ίδιο κομμάτι κρέας, καθένας από μιαν άκρη. Ο κρεοπώλης φοβάται και δεν τολμά να σταματήσει τις παραγγελίες κρέατος. Τον καταλαβαίνουμε απόλυτα. Προσπαθούμε να τον υποστηρίξουμε και μαζεύουμε χρήματα. Ένας θεός ξέρει τι θα κάνουν οι νομάδες αν δεν βρουν κρέας να φάνε, αλλά ακόμα κι έτσι, δε θέλω να φανταστώ τι πρόκειται να κάνουν εάν τρέφονται με κρέας κάθε μέρα.





Πέρασαν μέρες, ο κρεοπώλης σκέφτηκε πως θα μπορούσε να αποφύγει τον κάματο της σφαγής, έτσι ένα πρωινό αγόρασε έναν ζωντανό ταύρο και τον έφερε στο μαγαζί. Κάτι τέτοιο δεν πρέπει να το ξανακάνει. Τουλάχιστον για μια ώρα είχα ξαπλώσει στο πάτωμα του μαγαζιού μου, είχα τυλιχτεί με κουβέρτες και μαξιλάρια, με όλα μου τα ρούχα μόνο και μόνο για να μην ακούω τα σπαρακτικά μουγκρητά εκείνου του ταύρου. Οι νομάδες ορμούσαν απ΄ ολούθε, πηδούσαν πάνω στο δύστυχο ζώο για να κόψουν με τα δόντια τους κομμάτια της ζεστής του σάρκας. Ύστερα… Όλα ησύχασαν. Σώπασαν για αρκετή ώρα πριν σιγουρευτώ κι αφήσω την κρυψώνα μου. Διστακτικά, σχεδόν αθόρυβα πλησίασα στη βιτρίνα του καταστήματός μου και κοίταξα απέναντι. Σαν τους μεθυσμένους γύρω από το κρασοβάρελο, κείτονταν αποχαυνωμένοι πλάι στα υπολείμματα του ταύρου.

Ακριβώς εκείνη τη στιγμή νομίζω πως είδα τον κυβερνήτη σε ένα από τα παράθυρα του Κυβερνείου. Αν και του συνιστούσαν να αποφεύγει αυστηρά, για λόγους ασφαλείας, να εμφανίζεται στις αίθουσες με εξωτερικά παράθυρα και να ζει αποκλειστικά στο αίθριο με τον εσωτερικό κήπο, τον είδα. Στεκόταν σκεφτικός κι αδύναμος, έτσι τουλάχιστον μου φάνηκε· είχε κατεβασμένο το κεφάλι του ρίχνοντας ματιές στην πλατεία και το κρεοπωλείο.

Οι νομάδες περιφέρονταν ακονίζοντας τα σπαθιά τους, γεμίζοντας τα όπλα τους. Μες τις μαύρες πανοπλίες τους, αναβάτες κι άλογα γινόντουσαν ένα. Αναρωτιόμασταν τι θα γίνει, που θα βγάλει όλο αυτό…

Τελευταία όλο και πληθαίνουν οι αναφορές αναιτιολόγητων εξαφανίσεων.

Πόσο καιρό ακόμα θα υποφέρουμε αυτό το βάσανο, αυτή την απειλή; Ήταν το Κυβερνείο που προσέλκυσε τους νομάδες, αλλά κανείς τους εκεί μέσα δεν γνωρίζει τον τρόπο για να τους διώξει. Οι πύλες στο ογκώδες κτίριο έχουν κλειδαμπαρωθεί. Οδοφράγματα στήθηκαν και σφραγίστηκαν με αγκαθωτό πλέγμα τα εξωτερικά παράθυρα. Οι εξωτερικές φρουρές, αυτές που κατά το παρελθόν βημάτιζαν πομπωδώς σε παρελάσεις, αποσύρθηκαν στο εσωτερικό… Η σωτηρία του τόπου αφέθηκε σε εμάς τους τεχνίτες και τους εμπόρους, μα εμείς δεν έχουμε προετοιμαστεί για κάτι τέτοιο ούτε και ισχυριστήκαμε ποτέ ότι είμαστε ικανοί γι αυτό. Είναι μια παρεξήγηση που θα αποδειχτεί ολέθρια για όλους μας.

σελίδες από ένα παλαιό χειρόγραφο

«Ένα  παλιό  φύλλο».  Ein  altes  Blatt .  Διήγημα  του  Franz  Κafka  –  1917.

ελεύθερη  μετάφραση  και  διασκευή  - katoikoi  iliou

Τρίτη 8 Οκτωβρίου 2013

Ποιος σκοτώνει την δημοκρατία στα σχολεία;



Στην εφ. «ΤΟ ΒΗΜΑ» της 29ης Σεπτεμβρίου 2013, δημοσιεύτηκε μια έρευνα με θέμα: «μίσος και βία στα σχολεία». (Γνωστό και ως «bullying»).Στο κείμενο περιγράφονται φαινόμενα βίας και κυρίως-ως απόρροια των γνωστών γεγονότων- η δράση της Χρυσής Αυγής στις τάξεις και τον αύλειο χώρο.


Περιέχεται επιπλέον και δήλωση του κ. Θ. Παπαθεοδώρου, πρώην υφυπουργού παιδείας και πανεπιστημιακού, για το ζήτημα. Μεταξύ άλλων σημειώνει:
«Μην ξεχνάτε ότι ο ρατσισμός και ο φασισμός δουλεύουν πάνω στους κοινούς άξονες του εκφοβισμού και της απαξίωσης των αξιών της δημοκρατίας στο σχολείο, όπως και στην κοινωνία. Γι
ʼ αυτό συνδέσαμε από την αρχή την δράση του “Παρατηρητηρίου κατά της βίας” με την αναβάθμιση της πολιτειακής παιδείας και, σε πρώτη φάση, με την ένταξη στις σχολικές δραστηριότητες ειδικών προγραμμάτων για τους μαθητές».

Ως συνήθως κανείς δεν ασχολείται με τα γενεσιουργά αίτια του φαινομένου της σχολικής βίας, αλλά όλοι τρέχουν, λαχανιασμένοι και περιδεείς, πίσω του.

Μίλησε ο πρώην υφυπουργός για «πολιτειακή παιδεία».
Αν τον ερμηνεύω σωστά, οφείλει το σχολείο, κυρίως στην κρίσιμη, εξοπλιστική ηλικία του δημοτικού, να διδάσκει και να εμφυσεί στους μικρούς μαθητές τις πανανθρώπινες αξίες της ελευθερίας, της δημοκρατίας και του αλληλοσεβασμού. («Πολιτειακή παιδεία», μάλλον είναι η καλλιέργεια του δημοκρατικού φρονήματος. Αρέσκονται οι «διανοούμενοι» στους γριφώδεις νεολογισμούς).

Ουδείς διαφωνεί. Είμαστε η γενέθλιος χώρα της δημοκρατίας, ο τράχηλός μας δεν αντέχει ζυγούς, φασισμούς και ναζισμούς.

Ελέγχεται όμως ο κ. καθηγητής και όλο το αποσβολωμένο σύστημα -οι «συνήθεις χάσχακες» που θα
ʽλεγε και ο Ζουράρις-για ασυμφωνία λόγων και πράξεων: Τι εννοώ;



Στα παλαιότερα βιβλία Γλώσσας του Δημοτικού σχολείου -προ του 2006-στο γʼ τεύχος Γλώσσας Στʼ Δημοτικού, στην σελίδα 75, περιεχόταν ο κλασσικός ορισμός της δημοκρατίας του Περικλή. Το περίφημο χωρίο του Θουκυδίδη, από το Β,37»… και όνομα μεν διά το μη ες ολίγους, αλλʼ εις πλείονας οικείν δημοκρατία κέκληται», το πολίτευμά μας λέγεται δημοκρατία, επειδή την εξουσία δεν την ασκούν λίγοι πολίτες, αλλά όλος ο λαός και ούτω καθεξής.

Προφανώς,
όταν οι συγγραφείς «μαγείρευαν» τα νέα βιβλία, είχαν, πιστεύω, υπ
ʼ όψιν τους τι περιείχαν τα παλιά.

Γνωρίζουμε ότι, αν δεν κατέθετες πιστοποιητικό προοδευτικότητας και… νεοταξικής αριστεροφροσύνης, ανάθεση συγγραφής δεν έπαιρνες. Γιατί, λοιπόν, δεν συμπεριελήφθη το θαυμάσιο κείμενο, «ο ύμνος στην δημοκρατία», όπως αποκαλείται, και στα νέα βιβλία Γλώσσας; Τέτοιου είδους προγραφές και λογοκρισίες, δεν συμβαίνουν μόνο σε καθεστώτα, που διαφωνούν με το περιεχόμενο αυτών των κειμένων;

Μήπως η φράση του κειμένου «για τα δημόσια αξιώματα προτιμώνται εκείνοι που είναι ικανοί και τα αξίζουν και όχι εκείνοι που ανήκουν σε μία ορισμένη τάξη» ήταν πολύ ενοχλητική για τους «κληρoνομικώ δικαιώματι» πολιτικούς και πολιτικάντηδες της χώρας; Στους πορφυρογέννητους τζιτζιφιόγκους, που από την μέρα που γεννιούνται χρίονται υπουργοί;



Στο ίδιο βιβλίο,
φιλοξενούνταν και απόσπασμα από την αριστουργηματική τραγωδία του Αισχύλου «Πέρσαι», το περίφημο «ω παίδες Ελλήνων, ίτε, ελευθερούτε πατρίδʼ…», ο ύμνος της φιλοπατρίας. Και αυτό κρίθηκε μάλλον βαρύ και δύσπεπτο, εθνικιστικό, για τα παιδιά και αφαιρέθηκε.

Στο ίδιο τεύχος και ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν», οι πέντε πρώτες στροφές του έργου. Στον κάλαθο των αχρήστων, στο χρονοντούλαπο και ο Σολωμός, γιατί μάλλον έχει το …«κουσούρι» να ονομάζεται εθνικός ποιητής.

Την ίδια τύχη είχαν και «οι Ακρίτες» («Ο Κωνσταντίνος ο μικρός και ο Αλέξης ο αντρειωμένος»), η διήγηση για το τέλος του Ρήγα Φεραίου, ο Κάλβος («παρά προστάτας να
ʽχωμεν»), ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, η διήγηση του Κοσμά Πολίτη για τις «τελευταίες ώρες της Σμύρνης», το απόσπασμα από τα απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη. Εκείνο το ωραίο «Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς. Εμείς, αν δεν ήμαστε τρελοί, δεν εκάναμε την Επανάσταση».

Όταν διώχνεις από τα βιβλία κείμενα-πετράδια του ελληνικού λόγου, με τα οποία μπορείς να διδάξεις την άδολη και υγιή φιλοπατρία και στην θέση τους βάζεις «συνταγές μαγειρικής»-25 πολύτιμες σελίδες αφιερώνει το α
ʼ τεύχος Γλώσσας Στʼ Δημοτικού στην διατροφή και στις συνταγές. Μία σελίδα έπιαναν οι στροφές του «Ύμνου», αλλά «ουκ ην τόπος» γιʼ αυτόν.

Η συνταγή για «μακαρόνια με κιμά» (σελ. 48) είναι σημαντικότερο πράγμα-όταν, λοιπόν, εκπαραθυρώνεις την φιλοπατρία, εισέρχονται από την θύρα τα φαινόμενα βίας, ρατσισμού και φασισμού. Όταν διδάσκει ο δάσκαλος, τον ηρωισμό, την ευγενική παλληκαριά, το χιλιοτραγουδισμένο φιλότιμο μέσω μιας γάτας της Σόνιας, (στο βιβλίο Γλώσσας Στ
ʼ, βʼ τεύχος) και όχι με τα κείμενα του Κολοκοτρώνη του Ευαγόρα Παλληκαρίδη ή του Παύλου Μελά (υπήρχε στο παλιό Ανθολογία απόσπασμα από τα βιβλίο της Ναταλίας Μελά, στο οποίο περιγραφόταν το ένδοξο τέλος του αθάνατου ήρωα . Το πέταξαν…) τότε τη θέση των ηρώων, την παίρνουν κομματοθρεμμένοι τυχοδιώκτες και λοιποί υλακτούντες κρετίνοι.

Η δημοκρατία, έγραφε ο Μπρεχτ, χρειάζεται αδιάκοπη σφυρηλασία. Πρέπει να την χτυπάμε όπως τον πάσσαλο, για να βυθιστεί πιο βαθιά στο χώμα.






Η δημοκρατία εκτρέφεται και γαλβανίζεται από την ιστορία και την παράδοση, αυτά ακριβώς που φρόντισαν να μαγαρίσουν και να ποινικοποιήσουν οι ημιμαθείς φανατικοί της ψευτοπροόδου, που εμφιλοχώρησαν και στα πανεπιστήμια, που γράφουν σχολικά βιβλία και εκπονούν αναλυτικά προγράμματα, με αποτέλεσμα να ανδρωθούν γενιές Ελλήνων, χωρίς τα απαραίτητα πνευματικά αντισώματα, χωρίς αίσθημα αλληλεγγύης, χωρίς των παππούδων μας «καθαρό μέτωπο», χωρίς Χριστό και αγάπη προς την «μεγαλόψυχη στον πόνο και στη δόξα» πατρίδα μας, όλα έκφραση ζωής και στάση ψυχής, που δυνάμωναν την αντοχή και την καρτερία του λαού στις τραγικές εθνικές περιπέτειες. Ας μην θρηνούν επί των ερειπίων οι ταγοί. «Όταν τα μήλα είναι ξινά, δεν φταίνε τα μήλα, φταίνε οι μηλιές», κατά τον αείχλωρο λόγο του Πατροκοσμά.

Ο Παύλος Μελάς, για να θυμηθούμε τον αητό της Μακεδονίας, που σε λίγες μέρες
(13 Οκτ.) τιμούμε την μνήμη του, «άσπιλος σαν φως», έγραφε στις 15 Σεπτεμβρίου του 1904, στην αγαπημένη του γυναίκα:
«…Διαρκώς ερωτούσα τον εαυτόν μου αν είχα το δικαίωμα εγώ να συλλάβω οιονδήποτε άνθρωπον, οσονδήποτε κακούργος και αν είναι, να τον τραβήξω από την οικογένειάν του και να τον φονεύσω. Και διαρκώς απαντούσα όχι, όχι…».

Συνεχίζει παρακάτω:
«…Εγώ όμως ουδέν άλλο στήριγμα, πλην της προς την πατρίδα και το έθνος μου αγάπης, έχω. Μα την αλήθειαν πολύ θα τα αγαπώ και τα δύο, διότι καίτοι υποφέρω, καίτοι κλαίω, θ
ʼ αφήσω να γίνη εκείνο που απεφασίσθη».

Τα γεμάτα καλοσύνη λόγια του ήρωα, που διδάσκουν την ευγένεια, την επιείκεια, την αυταπάρνηση και την θυσία, όχι για ιδιοτελείς σκοπούς, αλλά για της πατρίδος την ελευθερία, δεν έχουν θέση σε σχολικά βιβλία, ενώ τα νιαουρίσματα γατιών βρίσκουν σελίδες.

Γιατί εκπλήσσονται και απορούν οι «σάπιες μηλιές» της πολιτικής, που αγρίεψαν τα παιδιά; Όταν συκοφαντείς την ιστορία του λαού μας, γράφοντας πως το
ʼ40 κρύφτηκε λόγω δειλίας στα υπόγεια (Γλώσσα Εʼ Δημοτικού), εξομοιώνεις τον Μέγα Αλέξανδρο με την Κοκκινοσκουφίτσα (Γλώσσα Στʼ Δημοτικού), εξυμνείς την παιδεραστία (Γλώσσα Αʼ Γυμνασίου), διασύρεις την οικογένεια, επαινώντας τις «απιστίες» των γονέων (Γλώσσα Βʼ Γυμνασίου) και «προσφέρεις» στους μαθητές κείμενα του τηλεαστρολόγου Λεφάκη για τα ζώδια, που «ευνοούν τις ερωτικές σχέσεις», τότε τα παιδιά σού επιστρέφουν, ως «αντίδωρο», τα δηλητήρια και τις αναθυμιάσεις, που εισπνέουν μέσω των σχολικών βιβλίων.

Και στα σχολεία δεν χρειαζόμαστε «παρατηρητήρια κατά της βίας», αλλά να ανοίξουν τα κρατητήρια γι
ʼ αυτούς που σκοτώνουν την δημοκρατία, την φιλοπατρία και την ιστορία αυτού του λαού στα σχολεία…

Δημήτρης  Νατσιός,  δάσκαλος  Κιλκίς

πηγή : www.antibaro.gr/
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...