Ο ενδέκατος βώλος

Οποιοδήποτε πεντάχρονο παιδί ξέρει πως αν βάλεις 10 βώλους σ' ένα κουτί, μπορείς να πάρεις πίσω μόνο 10 βώλους. Όσο και να το επιθυμεί κανείς, να το φαντάζεται, να το ονειρεύεται ή να προσεύχεται, δεν πρόκειται να πάρει 11 βώλους μέσα απ' αυτό το κουτί. Ο λόγος είναι απλός: Ο ενδέκατος βώλος δεν υπάρχει! Δεν υπήρχε ποτέ και δεν θα υπάρξει ποτέ. Συνεπώς, οποιαδήποτε συζήτηση για τον ενδέκατο βώλο είναι προϊόν φαντασίας. Ο ενδέκατος βώλος είναι φαντασία.

Κι όμως, οι ιδιωτικές κεντρικές τράπεζες, όπως η Fed ή η ΕΚΤ, τυπώνουν το δημόσιο χρήμα υπό τη μορφή δανείων προς τις κυβερνήσεις, δανείων που εμπεριέχουν τόκο. Αυτές οι ιδιωτικές κεντρικές τράπεζες λειτουργούν με την πεποίθηση πως μπορούν να βάλουν 10 βώλους (χρήμα, ευρώ, δολάρια κλπ) μέσα σ' ένα κουτί (κόσμος) και με κάποιο μαγικό τρόπο να βγάλουν 11 βώλους μέσα απ' αυτό!

Θα μπορούσε κανείς να συμπεράνει από το παραπάνω πως οι τραπεζίτες είναι λιγότερο έξυπνοι από ένα πεντάχρονο παιδί! Όμως, αντίθετα από ένα πεντάχρονο, οι τραπεζίτες θ' αρπάξουν το σπίτι σου, την επιχείρησή σου, ακόμα και τη χώρα σου όταν δεν πάρουν αυτόν τον ενδέκατο βώλο!

Ένα κακομαθημένο παιδί μπορεί να κλάψει, να πάθει υστερία και ν' αρχίσει να πετάει αντικείμενα αριστερά και δεξιά. Αλλά μέχρι εκεί θα φτάσει.

Ένας κακομαθημένος τραπεζίτης όμως, με την υπεροπτική και άπληστη οργή του, όταν καταλάβει πως δεν πρόκειται να πάρει αυτό τον ενδέκατο βώλο, για τον οποίο η φαντασία του τού λέει πως υπάρχει μέσα στο κουτί, μπορεί να ξεκινήσει ένα πόλεμο, πριν παραδεχτεί τελικά πως ποτέ δεν υπήρχε ενδέκατος βώλος.

Οι οικονομίες είναι σαν τα κουτιά. Πριν μπορέσει κανείς να βγάλει έξω ένα βώλο, πρέπει να τον βάλει μέσα. Κανείς δεν μπορεί να του δώσει ένα βώλο που δεν υπάρχει. Κι όμως, αυτή η απλή πραγματικότητα είναι άγνωστη στους ιερείς της φανταστικής θρησκείας που ονομάζεται τραπεζική, και ιδίως σε εκείνους που εδρεύουν στον πιο ανίερο ναό από όλους, ένα ναό που έχει το όνομα Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Το θρησκευτικό τους δόγμα φαίνεται πως υποστηρίζει ότι πάντα πρέπει να υπάρχει ο ενδέκατος βώλος μέσα στο κουτί και πως το κουτί άδικα κατακρατεί αυτό τον ενδέκατο βώλο. Το κουτί δηλαδή κλέβει από το ιερατείο το δικαίωμά του στον ενδέκατο βώλο, μόνο και μόνο από καπρίτσιο! Αυτή η πίστη στην ύπαρξη του ενδέκατου βώλου, αόρατη και αδύνατη να αποδειχτεί, αποτελεί τη δήλωση πίστης πάνω στην οποία βασίζεται η θρησκεία της τραπεζικής. Είναι πολύ πιο εύκολο δε να κάψουν τους αιρετικούς από το να αμφισβητήσουν το δόγμα.

Σήμερα βλέπουμε τους τραπεζίτες ακριβώς τη στιγμή που έχουν αφαιρέσει τους δέκα βώλους τους από το κουτί και βασανίζουν τον κόσμο να τους αποδώσει τον ενδέκατο βώλο. Ψάχνουν στην Ελλάδα να βρουν τον ενδέκατο βώλο και δεν τον βρίσκουν, όσο και να βασανίζουν τον πληθυσμό για να τους τον δώσει. Τότε στρέφονται στη Γερμανία και ζητάνε τον ενδέκατο βώλο. Εκείνη τους απαντάει πως οι τραπεζίτες της έχουν πάρει ήδη τους δέκα βώλους που είχαν βάλει στο κουτί της και τώρα ψάχνει και η ίδια για τον θρυλικό ενδέκατο βώλο. Γι' αυτό και οι τραπεζίτες στρέφονται στην Αμερική για να βρουν επιτέλους τον ενδέκατο βώλο του μύθου. Φυσικά και η Αμερική έχει παραδώσει και τους δέκα βώλους της σ' αυτούς και εκείνη ψάχνει κάτω από τα καθίσματα μήπως και βρει τον ενδέκατο βώλο, που πλέον κεντρίζει το ενδιαφέρον όλων, αλλά κανείς δεν μπορεί να βρει.

Και η αλήθεια είναι πως ο ενδέκατος βώλος δεν θα βρεθεί ποτέ. Παρ' όλη την καταστροφή που προκάλεσε στο κουτί η αναζήτηση του χαμένου ενδέκατου βώλου, ακόμα αυτός δεν βρέθηκε. Δεν υπήρχε ποτέ, δεν θα υπάρξει ποτέ.

Το πρόβλημα με τη μοντέρνα κλασματική τραπεζική είναι πως από τη στιγμή που η πρώτη τράπεζα εκδίδει ένα χαρτονόμισμα στην κυκλοφορία, ένα χαρτονόμισμα το οποίο δίνει στα κράτη ως δάνειο με τόκο, τότε τα κράτη χρωστούν περισσότερα χρήματα στις τράπεζες απ' όσα χρήματα υπάρχουν. Μέσα στο κουτί μπαίνουν 10 βώλοι και οι τραπεζίτες βλέπουν πως τους χρωστούν 11 βώλους.

Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα πως αργά ή γρήγορα η ανυπαρξία του ενδέκατου βώλου θα δημιουργεί ολοένα και πιο σοβαρές κρίσεις πίστης. Οι άνθρωποι θα σταματήσουν να πιστεύουν στη θρησκεία που ονομάζεται ιδιωτική κεντρική τραπεζική και η τελική κρίση πίστης στο σύστημα θα το οδηγήσει στην πτώση του, όπως συνέβη τα αρχαία χρόνια στον ναό του Μπαάλ, όταν οι τότε κάτοικοι της Συρίας ανακάλυψαν τα κόλπα των ιερέων.

Με τον ίδιο τρόπο, η κακή μαγεία της δημιουργίας χρήματος από το χρέος ήταν εξίσου απάτη και ήταν απάτη από την πρώτη στιγμή. Είναι δε μια εξίσου σαχλή και δόλια ιδέα όπως εκείνη πως κάποιος μπορεί να βάλει 10 βώλους μέσα σ' ένα κουτί και να βγάλει 11.

Στις επερχόμενες εποχές, οι οικονομολόγοι θα εξετάζουν αυτό το αποτυχημένο πείραμα του χρήματος που βασίζεται στο χρέος και θα το τοποθετούν στην ίδια κατηγορία της ανθρώπινης τρέλας με την Τουλιπομανία, το Έθνος του Poyais, την Credit Mobilier, τη South Sea Company και φυσικά την άλλη πρόσφατη μεγάλη τρέλα με τη μετατροπή των στεγαστικών ενυπόθηκων τίτλων σε χρηματιστηριακά προϊόντα.

του Michael Rivero

πηγή:

http://antiplous.blogspot.gr/p/blog-page_21.html

http://whatreallyhappened.com/WRHARTICLES/11thmarble.php

 

κάντε κλικ και διαβάστε :

Θέλω  τη  Ζωή  σας  και... 5%  Ακόμη

Και πάλι η Ελλάδα

σελίδες  από  ένα  παλαιό  χειρόγραφο

η  κρίση  των  γαϊδάρων

το  Παραμύθι  που  λέει  ο  Σωκράτης

εκλογές  κάθε  50  χρόνια  είμαστε  ενωμένοι  και  αποφασισμένοι

ελληνικέ  λαέ  σου  ετοιμάζουμε  τις  κάλπες

απ   τα   κόκκαλα   βγαλμένη

η  τιμή  του  αίματος

ας  ιδιωτικοποιηθεί  το  όνειρο

 

Έχουμε Καγκελάριο. Δε θέλουμε Πρόεδρο.

της προεδρίας το κάγκελο

 Έχουμε Καγκελάριο. Δε θέλουμε Πρόεδρο. Kageλάrios for President

Ένα από τα πρώτα μέτρα που αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας ο δραστήριος Καγκελάριος είναι και η αποκατάσταση των απολυμένων κάγκελων της πλατείας Συντάγματος.

Ο Καγκελάριος αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του προέβη στις ακόλουθες  δηλώσεις: ‘’τα νέου τύπου κιγκλιδώματα που θα τοποθετηθούν θα είναι χρωματιστά και θα έχουν μητροπολιτικές προδιαγραφές’’.

 
Εν τω μεταξύ σε δημόσια διαβούλευση θα τεθεί της δημοκρατίας το κάγκελο.

Ήδη καταγράφονται τα πρώτα θετικά μηνύματα από τους ατενίστας, τη Ρόζα (την κόκκινη συνιστώσα - όχι τη ναζιάρα) και το ποτάμι (το κόμμα του πρώην υπαλλήλου του μπόμπολα). Οι μεν πρώτοι, ζήτησαν να τοποθετηθούν στα κιγκλιδώματα ειδικά ελάσματα για παπιόν και γραβάτες˙ οι δε δεύτεροι, διαδήλωσαν απαιτώντας τα νέα κάγκελα να είναι ερυθρά˙  ενώ οι τελευταίοι απαίτησαν: α) να τοποθετηθούν ειδικοί γάντζοι για να μπορούν να κρεμούν τα κουρασμένα τους σακίδια και β) ο διαγωνισμός για την προμήθεια  των νέου τύπου κιγκλιδωμάτων μητροπολιτικών προδιαγραφών να γίνει με απευθείας ανάθεση και να προτιμηθεί η κατασκευαστική που θα υποδείξει το ποτάμι.

Η καγκελαρία της δημοκρατίας δήλωσε πως θα εξετάσει με ιδιαίτερο ενδιαφέρον όλες τις προτάσεις.

Τέλος αξίζει να αναφερθεί ότι η συγχαρητήριος επιστολή που απέστειλε στον κύριο Τσίπρα, για την εκλογήν του, η Α.Μ. ο  κύριος Κωνσταντίνος Ντελ Γκρέτσιας προκάλεσε πληθώρα αντιδράσεων στους οπαδούς του.

Ε όχι!… Καλά ο Αβραμόπουλος… αλλά κι ο Κωνσταντίνος… Κόκκινος κι ο Κωνσταντίνος

Όχι να μας βγει κόκκινος κι αυτός.

εμείς εκλέξαμε πρόεδρο! εσείς;

εμείς  εκλέξαμε  πρόεδρο:  στα  οδοφράγματα˙  να  αντιστέκεται

εμείς  εκλέξαμε  πρόεδρο:  ζωντανή,  αφτιασίδωτη,  ρυτιδιασμένη,  αληθινή

εμείς  εκλέξαμε  πρόεδρο:  την  κυρία  Καίτη,  την  ίδια  τη  Ζωή

εμείς  εκλέξαμε  πρόεδρο:  τη  μάνα,  τη  γιαγιά  που  μας  κάνει  περήφανους

εμείς εκλέξαμε πρόεδρο

εσείς;

ΕΜΕΙΣ  ΘΑ  ΕΚΛΕΞΟΥΜΕ  ΠΡΟΕΔΡΟ  χουγιάξανε   κι  αλύχτησαν  οι  τραπεζίτες,  η  πολιτική  συναλλαγή,  οι  μέτοχοι,  τα  μέσα  και  οι  δημοσκόποι

εμείς εκλέξαμε πρόεδρο

εσείς;

δες και: in God we trust

http://katoikoiiliou.blogspot.gr/2014/12/3.html

σώστε τα παιδιά μας

 

πολιτικάντηδες.  σούργελα .  εθελόδουλοι.  ερπετά τρίτης γενιάς.

φίδια.  βγήκαν  απ  τη  φωλιά  της  κοκκορόκαμπιας .

περιφέρουν  τη  γλίτσα  τους

την  πολιτική  αλητεία

την  οικογενειοκρατία --- σώστε τα παιδιά μας

Γιούργια . δώστε  τους  το  επίδομα  γλείφτη

Ο  λαός  των  υπηκόων  ήτο  ευχαριστημένος.  Καινοτομία.  Δομές.

Τσιφτετέλι – Τσάμικο – Κοκορέτσι – Σπληνάντερο .

δώστε  τους  το  επίδομα  γλείφτη

και  στείλτε  τους  στο  διάολο – τον  πατέρα  τους.

σώστε τα παιδιά μας

δες και:

ελληνικέ  λαέ  σου  ετοιμάζουμε  τις  κάλπες

(εκλογές κάθε 50 χρόνια  είμαστε ενωμένοι και αποφασισμένοι)

Το  Παραμύθι  που λέει ο Σωκράτης

ενανού αλλουνού κόσμου

περί σφουγγοκωλάριων

προς ηλιθίους (ξέρουν αυτοί)

χρόνια πολλά ελληνική δημοκρατία -4

χρόνια  πολλά  ελληνική  δημοκρατία  -2

Νανά Ησαΐα, μικρά ὂνειρα

 

Ἀνύπαρκτη φάση

   

 Συχνά λέω ὃτι πρέπει
             νά κάνω αὐτό ᾒ ἐκεῖνο
                                 κι ἐγώ τό ἔχω κάνει
                                                         ἀκριβῶς πρίν ἀπό λίγο.
                                            Μά ποῦ ἢμουν λοιπόν λέω.
    Σέ αὐτό τό βαθμό ἀπουσιάζω
ἀπό τόν ἑαυτό μου;
       Πῶς ὃταν πρέπει νά σβήσω το φῶς
                                   τό φῶς ἔχει ἢδη σβηστεῖ.
                                                       Καί ὃταν πρέπει νά σέ ξεχάσω
                                                                   ἐσύ ἔχεις ἢδη ξεχαστεῖ.
                                    Κι ἐνῶ τό γράμμα πού θέλω νά γράψω
        ἔχει ἢδη γραφεῖ πρίν ἀπό ἕνα χρόνο;
Ἀπό κάποιον ἂλλο βέβαια.
        Νεκρό πού ἀντιγράφει τόν ἑαυτό μου.
                 Θά ὑπάρχει ἲσως μιά κενή φάση στή ζωή.
      Σάν ἀνύπαρκτη φράση.

Ἐγώ

 

          Ἧταν ἕνα δωμάτιο.
                   Ἧταν ἕνα παράθυρο
                                  Ἡ πράσινη μέθη τῶν δέντρων
                                                         στή θέα τῆς πιό σκοτεινῆς μέρας.
                                  Ἧταν τότε πού ἔφυγες.
Ἐσύ ἀγαπημένο μου ἐγώ.
                  Τό φωτεινό σου φόρεμα μόλις περνοῦσε πλάι
                                            ἀπό τόν πράσινο κυματισμό τοῦ ἄνεμου
                  Καί τώρα συνέχεια χάνεσαι ἀπό τή μνήμη.
       Ποιός θά σέ σταματήσει ποτέ;
                                  Ἤ θά σοῦ μιλήσει;
                                      Σʼ ἐσένα τό μεταμφιεσμένο ἲσκιο.
         ἑνός γιά πάντα χαμένου ἐγώ
στό σκοτεινό λάθος
                                ἑνός δάσους.

 Καταστροφή

                 Δέν πειράζει πού καταστράφηκε
                                 τό καλοκαίρι στα χέρια μας.
                                                  Σάν μιά χαώδης ὀνειροπόληση φωτός.
                                                  Ἀκρωτηριασμένων σχημάτων.
Ἄν χάθηκε τό μέγεθος τῶν βράχων.
                 Κι ἡ παραλία ἔπαψε νά εἶναι ἡ περυσινή.
                                                  Ἐγκαταλείψαμε μαζί αὐτό τό ὂνειρο
                                              Γελοιοποιώντας τό τέλος τῶν ἐποχῶν.
                 Μέ τή θεατρική μας αἲσθηση τῶν κυμάτων.

Πυροβολισμός

         Μόνο πού δέν ξέρομε
                       τί σκοτώσαμε ἀκριβῶς.
                                                       Ἔτσι δέν εἶναι;
                                                                 Αὐτό στό ὁποῖο
                                                     θά ἐπέστρεφε ὁ θάνατος
                         σάν σκοτεινός ἦχος;
     Τό μαθηματικό μυστήριο
πού σέ κολλάει στόν τοῖχο;
                      Παιδικός ἦταν ὁ γάμος.
                                      Ἄς βγοῦμε ἔξω νά δοῦμε στούς θάμνους.
                                                Ἴσως νά ἔχει σχήμα ζώου τό κενό.
                          Στόν τόπο ὁ πυροβολισμός
   να ἐξηγεῖ τόν φόνο.
                               Ἄν καί ἔχει διαφύγει
                                                             ἡ ὓλη κάθε συλλογισμοῦ.
                               Καί τίποτα δέν θά ἐξηγήσει ποτέ τόν κόσμο.

Κάποιος

Κάποιος νά μᾶς πεῖ
     ἄν ὃ,τι ἔγινε ἦταν τό σωστό
                                      κι ἄν ἐμεῖς εἲμαστε
                                                 αὐτοί πού πρέπει.
                         Κάποιος τοῦ ὁποίου ὁ νοῦς
        νά περιέχει τή λύπη.
Τήν ἄχρηστη πιά.
      Φόβος ὑπονομεύει τόν ἀπολογισμό.
                        Ποιοί εἲμαστε ἐμεῖς σέ ποιό χρόνο;
                            Στα χέρια μου ἔχω τό βράχο.
               Στό βάθος κάποιου γαλάζιου.
Ἀπροσδιόριστο τό πάθος τοῦ οὐρανοῦ.
       Γράφω μόνο γιά τό σύνολο ἑνός ἔρημου καλοκαιριοῦ.
                                                  Κάποιος τοῦ ὁποίου ὁ νοῦς
                                                  νά περιέχει ἐπίσης τή λήθη.
      Ὃπως μόνοι μας μέ τά ἀντικείμενα.
Καί τά σχετικά λόγια μας.
                            Στό ἐλάχιστο φῶς.
                            Κάποιος νά μᾶς πεῖ ποῦ εἶναι ὁ τάφος.
                    Τά δικά μου βήματα πάντα παρακάμπτουν
          κάποιο συλλογισμό θανάτου.
Κι ἐσύ ὁ εἲρων
                μιᾶς χαμένης πτυχῆς τοῦ ἀπείρου.
                                                Ἐσύ δέν ξέρεις νά δεῖς.
                 Κάποιος λοιπόν πρέπει νά μᾶς πεῖ.
Ἄν εἲμαστε αὐτοί ἐμεῖς.
                    Οἱ ἔνοχοι μιᾶς ἐποχῆς
                                     φθινοπωρινῆς πλήξης.

τα ποιήματα δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Νῆσος (Μουσική και Ποίηση), τ. 4, Μάιος 1985
οι εικόνες είναι των: Bo Bartlett,  Andrew McConnell, Andrew Hollis, J. Morgan Puett και Mike Brodie

Αλλά ο Ένας δεν θα φανεί πια

 Ένας

Αν υπήρχε η δυνατότητα να αλλάξει κάτι σε αυτή την χώρα θα άλλαζε στην πορεία των 200 χρόνων. Στα ίδια μονοπάτια περπάτησαν και οι προηγούμενες γενιές. Γενιές που σφαγιαστήκαν, καήκαν, βιαστήκαν, διώχθηκαν, εξοριστήκαν κι όμως μόλις ορθοπόδησαν έστω και λίγο έτρεχαν πίσω από τον υποψήφιο σωτήρα να τον σηκώσουν στα χέρια μη και πατήσει στα λασπωμένα καλντερίμια των χωριών. Να τους υποσχεθεί γεφύρια παίρνοντάς τους τα ποτάμια, να τους χορηγήσει μηχανήματα υποθηκεύοντας τα χωράφια που με αίμα είχαν αποκτήσει. Να υπερψηφιστεί και να μπει σε κάδρο δίπλα στο εικόνισμα και κάποιες φορές δίπλα στα στέφανα πάνω ακριβώς από το κρεβάτι για να θυμούνται ότι ακόμη και την ερωτική συνεύρεση την οφείλουν στον Σωτήρα.

 
Μόνο στις δύσκολες στιγμές ο όχλος αναζητούσε τον ανυπότακτο και τον τρελό του χωριού να μπει μπροστά για να σηκώσει το βάρος της αξιοπρέπειας μα μόλις τα δύσκολα περνούσαν ο ανυπότακτος καταδικαζόταν, εκτελούνταν, κρέμονταν στο τσιγκέλι, ενώ ο τρελός γινόταν ο περίγελος κάθε Κυριακή μετά το χριστιανικό εκκλησίασμα. Είναι επικίνδυνοι όσοι κουβαλούν την τρέλα της ελευθερίας γι' αυτό η τιμωρία τους πάντα είναι παραδειγματική. Έτσι είναι μαθημένος ο όχλος που πάτησε και πατάει σε αυτή την χώρα. Να ανέχεται ως ραγιάς και να συμπεριφέρεται ως κεχαγιάς.

Γι΄ αυτό τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει σε τούτο τον τόπο γιατί είμαστε ολίγιστοι ψυχικά ενώ αριθμητικά ξεπερνούμε τα προγνωστικά των εκλογικών αναμετρήσεων. Κρύβουμε όλοι μας έναν μαυραγορίτη που όταν είναι να επιβιώσουμε βγαίνει από την σπηλιά και τον αφήνουμε να κάνει πλιάτσικο στο βίο και την αξιοπρέπεια του διπλανού μας. Όταν μας παίρνει κιόλας, τον αφήνουμε να σηκώσει κεφάλι και να απαιτεί σαν να του χρωστάει η ζωή ακόμα και την ζωή του άλλου. Στα εύκολα αποτυχαίναμε πάντα, αλλά η έκπληξη έρχονταν στα δύσκολα. Εκεί σπάγαμε κάθε παγκόσμιο ρεκόρ. Όλοι με την γροθιά υψωμένη σε έναν αγώνα που τελικά δεν τον έδωσαν ποτέ οι πολλοί αλλά πάντα οι λίγοι. Δεν είναι άλλωστε ασυνείδητη η έκφραση που λέμε όλοι μας δύο χρόνια τώρα: «Ένας ρε, δεν υπάρχει;» Ψάχνουμε τον Έναν γιατί πάντα Ένας ήταν, και αυτός ο Ένας κατάφερνε το αδιανόητο για αυτό τον όχλο: Να τον κάνει έστω για λίγο λαό. Να κατεβάζει τα εξουσιαστικά είδωλα και να τα φέρνει στα μέτρα του σκλάβου και του κολίγου αποδεικνύοντας ότι δεν έχουν ούτε κατά προσέγγιση το ύψος του ρυτιδιασμένου μετώπου ενός κατατρεγμένου. Αλλά ο Ένας δεν θα φανεί πια. Ίσως κουράστηκε, ίσως πάλι να κουβαλάει την γνώση αυτών των δύο αιώνων. Ίσως να έγινε πια σοφός μετά από τα απανωτά ξεπουλήματα του ίδιου λαού που υπερασπίστηκε, γνωρίζοντας από τη μήτρα της μάνας του, πού θα καταλήξουν και πάλι οι γραμμές της Ιστορίας.

Κάποτε τον έλεγαν Γιώργο, Θόδωρο, Νικήτα, Παύλο, Ίωνα, Άρη, Νίκο, Γρηγόρη, Αλέκο και ήταν πάντα Ένας, που με τις πράξεις και τις συνειδητές αποφάσεις ζωής που πήραμε, τον εκτελούμε καθημερινά στο Τοίχο της Ιδιοτέλειας μας σαν να ήταν Κανένας.

πηγή:
http://simplemangreek.blogspot.gr/2012/03/blog-post.html

δες και :
Πεθαίνω σα χώρα -
http://katoikoiiliou.blogspot.gr/2014/07/blog-post_7.html
Οι ουτιΔανοί συναντούν τους Μάπες Σόου στη Δανεία του νότου -
http://katoikoiiliou.blogspot.gr/2014/12/blog-post_27.html