Ανδρέας Εμπειρίκος, δύο ποιήματα

Τριαντάφυλλα στό παράθυρο

Σκοπὸς τῆς ζωῆς μας δὲν εἶναι ἡ χαμέρπεια. Ὑπάρχουν ἀπειράκις ὡραιότερα πράγματα καὶ ἀπ’ αὐτὴν τὴν ἀγαλματώδη παρουσία τοῦ περασμένου ἔπους. Σκοπὸς τῆς ζωῆς μας εἶναι ἡ ἀγάπη. Σκοπὸς τῆς ζωῆς μας εἶναι ἡ ἀτελεύτητη μᾶζα μας. Σκοπὸς τῆς ζωῆς μας εἶναι ἡ λυσιτελὴς παραδοχὴ τῆς ζωῆς μας καὶ τῆς κάθε μας εὐχῆς ἐν παντὶ τόπῳ εἰς πᾶσαν στιγμὴν εἰς κάθε ἔνθερμον ἀναμόχλευσιν τῶν ὑπαρχόντων. Σκοπὸς τῆς ζωῆς μας εἶναι τὸ σεσημασμένον δέρας τῆς ὑπάρξεώς μας.

Ὑψίπεδον τῆς διελεύσεως

Πουλιά στόν ἀέρα
Καί τρωκτικά στίς τζέπες τοῦ καιροῦ
Κάθε καρδιά κτυπᾶ στα στήθη
Καθώς σφυρί πού τραγουδᾶ
Περιστροφές αἰλούρων κ’ ἐρωτευμένων γυναικῶν
Στήν χλόη καί στίς ὂχθες
Τῶν ποταμῶν μέ τά σταχτιά βαπόρια.

Ὅλα στή γῆ θέλουν ἀγάπη και στοργή
Τά πάντα μοιάζουν στήν βαθύτερη πηγή τους
Τά κύτταρά μας τά ἐπισκέπτονται οἱ μέλισσες
Τά ονείρατά μας κατοικούν μές στις ψυχές μας
Καί λούονται μές στά ποτάμια
Μέ πληθυσμούς καί μέ αγέλες.

Ὅλα στή γῆ θέλουν ἀγάπη και στοργή
Εἴμαστε κλῶνοι μέ πεφτάστερα μπλεγμένα μές στά φύλλα
Τῆς λεωφόρου πού μᾶς ἔρχεται καί κατευθύνει
Τά γάργαρα συμπλέγματα τῶν πανηγύρεων
Σέ κάθε στροφή τοῡ δρόμου μές στό δάσος
Μέ τά πολύχρωμα πουλιά καί τά μαμούνια
Πού φτερουγίζουν μές στα γέλια τῶν παιδιῶν
Μέ τά τζιτζίκια πού ἀγάλλονται στή ζέστη
Καί προκαλοῡνε στύσεις στούς πατέρες
Καί προκαλοῡνε στύσεις στούς υἱούς
Μπροστά στίς ἐξαδέλφες καί τίς φίλες
Μέσα στά σμήνη τῶν παλμῶν τῶν ὁδοιπόρων
Πόθοι ἀγοριῶν καί πόθοι κορασίδων
Πόθοι ἀνδρῶν καί πόθοι γυναικῶν
Τροῡλοι ψηλοί καί οὐρανομήκεις καπνοδόχοι
Ζητωκραυγάζουν τήν ἀνάγκη τῶν ἐρώτων
Μέσα στίς πόλεις καί τούς κάμπους
Μέσα στά ὂρη καί τά δάση
Μέσα στούς βάτους καί τίς πέτρες
Πίδακες τῆς ἀνέμποδης ἀναπηδήσεως
Καί πύραυλοι πού δέν μαραίνει ὁ χρόνος τήν ἀλκή τους
Ζητωκραυγές κι ἀκατανόητα τραγούδια
Κραυγάζουν τήν ἀνάγκη των ἐρώτων
Μέ τά κουτιά τους ἀνοιγμένα
Μέ τά κόκκινα χείλη τους βρεγμένα
Μέ τά γαλάζια βλέφαρα ανοιχτά
Πρός τά πελάγη καί τόν γαλαξία
Τοῡ στήθους καί τοῡ σπέρματος πού ἀναβλύζει.

 

Τριαντάφυλλα στό παράθυρο . 1935  - Ὑψικάμινος
Ὑψίπεδον τῆς διελεύσεως . 1936  - Τό Σῶμα τῆς Πρωῒας

Έρχονται τα Zero Hour Contracts

Αν δεν έχετε ακούσει ως τώρα τον όρο “Συμβόλαιο Μηδενικών Ωρών Εργασίας – Zero Hour Contract” (ΣΜΩΕ), είναι καιρός να τον μάθετε μιας και δεν είναι μακρυά η μέρα που θα μπει στην ζωή μας. Ήδη, εδώ και αρκετό καιρό, έχει μπει στην ζωή των βρεττανών και τους την έχει κάνει εφιάλτη. Με τέτοια συμβόλαια δουλεύουν σήμερα τα φαστφουντάδικα της McDonald’s, τα σούπερ-μάρκετ τής αλυσίδας Tesco, οι πολυκινηματογράφοι Cineworld, τα καταστήματα SportDirect κλπ. Αλλά και σε πολλά σχολεία, πανεπιστήμια, ξενοδοχεία, μέσα ενημέρωσης κλπ οι εργαζόμενοι προσλαμβάνονται πλέον με zero hour contract. Πλέον, ελάχιστοι εργασιακοί χώροι στην Βρεττανία έχουν μείνει απρόσβλητοι από αυτή την πρόσφατη “εφεύρεση” του καπιταλισμού, η οποία προσδίδει στην έννοια “ελαστική απασχόληση” την πιο αποκρουστική της πλευρά.

Τι σημαίνει, όμως, να εργάζεται κάποιος με ΣΜΩΕ; Σημαίνει ότι δουλεύει για μια επιχείρηση με μια σύμβαση η οποία όχι μόνο δεν περιλαμβάνει στους όρους της μηνιαία ή ημερήσια αμοιβή αλλά ούτε καν ωράριο εργασίας. Μόνο ωρομίσθιο περιλαμβάνει. Υπογράφοντας το ΣΜΩΕ, ο εργαζόμενος απλώς υποχρεούται να βρίσκεται στην διάθεση της επιχείρησης όταν -και αν- η επιχείρηση τον χρειαστεί. Πέφτει, ας πούμε, δουλειά στο McDonald’s της γειτονιάς; Τηλεφωνεί ο διευθυντής σε 2-3 ΣΜΩΕίτες και τους καλεί να προσέλθουν στην εργασία τους. Μια ή δυο ώρες αργότερα, όταν ο φόρτος της δουλειάς κοπάσει, τους δίνει 5-6 λίρες για κάθε ώρα που δούλεψαν και τους διώχνει. Μπορεί να τους ξανακαλέσει αργότερα… ή το ίδιο βράδυ… ή σε δυο μέρες… ή την επόμενη εβδομάδα… ή τον άλλο μήνα… όποτε, τέλος πάντων, εκείνος θεωρήσει απαραίτητο. Το πώς θα ζήσουν οι εργαζόμενοι στο μεσοδιάστημα δεν τον ενδιαφέρει, δεν είναι δική του έγνοια.

Αυτό το πρόστυχο κόλπο δεν επιβλήθηκε στην Βρεττανία από καμιά τρόικα. Βλέπετε, η Βρεττανία δεν έχει ούτε τρόικα ούτε ευρώ. Όμως, οι αστικές κυβερνήσεις των Συντηρητικών και των Εργατικών (οι οποίες εναλλάσσονται στην εξουσία, εκπροσωπώντας επάξια κι οι δυο τα συμφέροντα του εγχώριου κεφαλαίου) είχαν φροντίσει από παλιά να τσακίσουν τα εργασιακά δικαιώματα των πολιτών τους. Από το 1998 κιόλας (επί πρωθυπουργίας τού “αριστερού” Μπλαιρ, για να μη ξεχνιόμαστε), δηλαδή μία ολόκληρη δεκαετία πριν το ξέσπασμα της κρίσης, θέσπισαν τα ΣΜΩΕ. Τότε τα είχαν λανσάρει ως “ευέλικτο” σχήμα που τάχα θα διευκόλυνε ειδικές κατηγορίες του εργατικού δυναμικού, όπως οι νεοεισερχόμενοι στην παραγωγική διαδικασία, οι μητέρες, οι συνταξιούχοι, οι φοιτητές κλπ. Τώρα τα προβάλλουν ως την ιδανική επιλογή για “ανεξάρτητους” εργάτες ή “αυτοαπασχολούμενους”, που μπορούν να διαθέσουν “ελεύθερα” την εργατική τους δύναμη, δίχως οι εργοδότες να “περιορίζονται” από “σοβιετικά” εργασιακά δικαιώματα όπως οκτάωρο, βασικός μισθός, επιδόματα, άδειες με αποδοχές κλπ. Πάντοτε, βέβαια, στο όνομα της… ανταγωνιστικότητας.

Φυσικά, η αποδοχή των ΣΜΩΕ από τις επιχειρήσεις έγινε με χαρές και πανηγύρια. Σύμφωνα με τα στοιχεία της βρεττανικής στατιστικής υπηρεσίας, το 2008 είχαν υπογράψει συμβόλαια τέτοιου είδους περίπου 143.000 εργαζόμενοι, το 2012 έγιναν 208.000 και στις αρχές τού 2014 ξεπέρασαν επίσημα τους 1.400.000 (περίπου το 5% του εργατικού δυναμικού), ενώ η εργατική συνομοσπονδία ισχυρίζεται πως σήμερα φτάνουν τα 5.500.000! Μιλάμε, δηλαδή, για πραγματική έκρηξη των ΣΜΩΕ, σε μια χρονική περίοδο όπου η Βρεττανία έχει ξεφύγει από την ύφεση και εμφανίζει κάποιον ρυθμό ανάπτυξης (έστω, αναιμικής).

Ωστόσο ο εφιάλτης για τους βρεττανούς εργαζόμενους δεν σταματά εδώ. Η ανακοίνωση των τελευταίων στατιστικών στοιχείων για την τεράστια αύξηση των ΣΜΩΕ όχι μόνον δεν έκανε το αφτί της δεξιάς κυβέρνησης Κάμερον να ιδρώσει αλλά έδωσε αέρα στα πανιά της. Σάλο προκάλεσε η αποκάλυψη της εφημερίδας Γκάρντιαν (“Jobseekers being forced into zero-hours roles“) για μια επιστολή τής υφυπουργού εργασίας και συντάξεων Εσθήρ ΜακΒέυ προς την βουλευτίνα των Εργατικών Σήλα Γκίλμορ, όπου αναφερόταν ότι το σχεδιαζόμενο νέο εθνικό σύστημα επιδομάτων ανεργίας θα προβλέπει τη διακοπή όλων των κοινωνικών επιδομάτων (ακόμη και του κατώτατου επιδόματος των 57,35 στερλίνων εβδομαδιαίως) σε περίπτωση που ένας άνεργος αρνηθεί θέση εργασίας με ΣΜΩΕ. Γιατί; Για να “τονωθεί το πνεύμα επιχειρηματικότητας”! Είναι προφανές ότι, αν εφαρμοστεί αυτό το σχέδιο, πολλοί άνεργοι θα καταδικαστούν σε αγώνα για επιβίωση με όρους εξαθλίωσης.

πηγή: http://teddygr.blogspot.gr/2014/09/zero-hour-contracts.html

δες ακόμη  - κλικ στα links:

Jobseekers being forced into zero-hours roles

Κάνουν θραύση τα λεγόμενα μηδενικά συμβόλαια

Ο Guardian σαρκάζει την πιο προκλητική εργασιακή πολιτική στην ιστορία μετά την παιδική εργασία

Δραματική αύξηση της φτώχειας με ... καπιταλιστική ανάκαμψη

 

Γιάννης Ρίτσος, Ίσως Να ’Ναι κι Έτσι

όσο περνάν τα χρόνια, τόσο οι παλιοί γνωστοί μας απομακρύνονται ο ένας απ’ τον άλλον. Οι άνθρωποι γίνονται περισσότερο κοινωνικοί και λιγότερο ανθρώπινοι. Χάνουν τις ιδιομορφίες τους, τα ιδιαίτερα προτερήματα και τα ελαττώματά τους -σχεδόν ισοπεδώνονται. Οι φιλίες μαραίνονται.

και το περίεργο είναι πως εξωτερικά, στη συμπεριφορά τους, οι άνθρωποι μοιάζουν περισσότερο (ακόμη και στα κοστούμια τους και στη χτενισιά τους), σαν να καταργηθήκανε οι διαφορές τους, κι όμως τώρα ακριβώς νιώθεις πως οι διαφορές τους αυξήθηκαν, κι όλοι τους χωρισμένοι με διαδοχικά κάθετα στρώματα τυπικότητας κι ευγενικής ψυχρότητας.

κι οι άνθρωποι στριμωχτήκανε φαμίλιες και φαμίλιες μέσα σε τούτα τα κουτιά, κοντά κοντά, πλάι πλάι, κι ούτε γνωρίζονται κι ούτε βλέπονται ούτε χαιρετιούνται, κι αντίς για δέντρα έχουν κεραίες τηλεοράσεων, και μονάχα οι ολόσωμοι καθρέφτες των ασανσέρ κάτι κρατούν από μνήμες ερωτικών δωματίων…

κι όχι να πεις πως σήμερα δεν κουβεντιάζουν οι άνθρωποι -λόγια, άλλο τίποτα, άφθονα λόγια-, μα δε συνομιλούν, δε λένε τίποτα δικό τους, προσωπικό, ιδιωτικό, ιδιαίτερο (και γι’ αυτό καθολικό), μόνο λόγια, ξένα, μηχανικά, δημοσιογραφικά, γενικού ενδιαφέροντος, μεγάλοι τίτλοι εφημερίδων, γιατί, πράγματι, ξεφυλλίζουν πολλές εφημερίδες διαβάζοντας μόνον τα κεφαλαία γράμματα και τα εγκλήματα και τις αυτοκτονίες, ακούν επίσης τις ειδήσεις των 9 ή και των 12 απ’ την τηλεόραση (έγχρωμη τώρα) -άνθρωποι επαρκώς ενημερωμένοι, πολύ παρόντες (εδώ και σήμερα), κι εντελώς απόντες απ’ τον εαυτό τους, απ’ το παρελθόν τους, το μέλλον τους και, φυσικά, απ’ το παρόν τους, μακριά απ’ τους άλλους…

αποσπάσματα από το βιβλίο του Γιάννη Ρίτσου ‘’Ίσως Να ’Ναι κι Έτσι’’ εκδόσεις Κέδρος 1985

 

Ίλιον: Ζήτω το 1954.

Το πορτραίτο της Βασιλίσσης ανεστηλώθη. Βρήκε την θέσιν του παρά των λοιπών πορτραίτων των ηρώων του καθεστώτος.
Η εποχή των εικονοκλαστών παρήλθε ανεπιστρεπτί.
Το πλατύ χαμόγελον της Α.Μ. δεν ήτο ικανόν δια να αποκρύψει τις πολλαπλασιασθείσες κουφάλες και τους συνομώτας.
Η αντιπολίτευσις, ακόμη και η συμπολιτευομένη, διαρκώς επιτιθέμενη, αμφισβητεί το πολίτευμαν.

-Σκασμός! Είστε μόνο το 30% , είπε ο διάδοχος.
-Ανάγωγοι.

Ο λαός των υπηκόων ήτο ευχαριστημένος. Καινοτομία. Δομές.

Τσιφτετέλι – Τσάμικο – Κοκορέτσι – Σπληνάντερο .

Ο ηγέτης Τζιμ Ιλ Τιουνγκ συνεχάρη την αυλήν με τα σύλλογα. Στο εγκάρδιο μήνυμά του, κάλεσε τον φίλον λαόν του Ιλίου και τας σεβαστάς αρχάς των συλλόγων να εργασθούν από κοινού δια την παγκόσμιον ειρήνην. Η οξυδέρκεια και η ωριμότης των υπηκόων των δύο χωρών είναι αυτή που θα αποτελέση το εφαλτήριον δια την παγκόσμιον τάξιν και ασφάλειαν. Συναδελφείτε και ευημερείτε.
Η λότζα του εξ Αμερικής συλλόγου, τα αξαδέρφια, επιβράβευσε την επανεκλογήν και απέδωσε τας πρέπουσας τιμάς με χειραψίαν αλύσου άνευ χειροκτίων.

Το παρδαλό κατσίκι μπεμπένισε καγχάζοντας.
-Ζήτω το 1954! Μπράβο σας και Ζήτω σας.
-Γούστο μου καπέλο μου και καπελαδούρα μου! ήτο η απάντησις της Α.Μ.
Όμως ο Βασιλεύς αντί καπέλου˙ ενεφόρη στέμμα, εις άλλο δε παραμύθι, ήτο γυμνός.
Ο λαός των υπηκόων ήτο ευχαριστημένος.
-Ζήτω το 1954! Μπράβο σας και Ζήτω σας.

Το Πάρκο Τρίτση και Τα Μυστικά του. Χλωρίδα και Πανίδα

το  Τέρας  του  Πάρκου 

Όλοι είχαν ακούσει γι αυτό, μα κανείς δεν τολμούσε να μιλήσει.

Όταν έπεφτε το βράδυ… μια κραυγή που έμοιαζε με χλιμίντρισμα, προκαλούσε ρίγη και τρόμο στους λιγοστούς περιπατητές του πάρκου. 

 

Όντα φανταστικά εμφανίζονταν σαν από το πουθενά. Ένα εργαστήριο ασύλληπτης κρυφοβιολογίας κινδύνευε από ελληνόφωνα ανθρωπόμορφα πλάσματα.
Ο Πάρκος Τρίτσης ένοιωθε την απειλή. Οι εισβολείς θα πυροβολούνται.
-Τι θα απογίνει το εργαστήρι μου; Η χλωρίδα και η πανίδα ; … το άλογο παπί

το  Άλογο  Παπί
ποιούμαι την νήσσαν - κάνω την πάπια
αρχαίο παιχνίδι που επιβίωσε έως τις ημέρες μας

∫♪ ♪ ♫ ♫ ♯   πα,  πα,  πι,  πι,  -  μίνιστροι πολλοί
με χαρτούρα σε ποτίζουν, στο συρτάρι τους σε κρύβουν  -  άλογο παπί
σε φουσκώνουν με υποσχέσεις, περιμένοντας σινιάλο την κατάλληλη στιγμή
άλογο παπί  -  άλογο παπί    ♫ ♪
οι ευαίσθητοι τοπάρχες σε ταΐζουν με ψηφίσματα  -  κλαψ κροκοδειλί
άλογο παπί  -  άλογο παπί   ♫ ♪
σου ετοιμάζουνε μελέτες, λένε θέλουν να σε σώσουν  -  μίνιστροι πολλοί
άλογο παπί  -  άλογο παπί, το παπί που χλιμιντρίζει τ΄ άλογο παπί
δεν είναι άλογο ούτε πάπια  -  άλογο παπί
πα,  πα,  πι,  πι,  -  μίνιστροι πολλοί    ♯♪♫ ♪ ♪ ♫

 ‘’ Το θέλω στο φούρνο με γαρνιτούρα μανταρίνια αλά κρεμ ’’
Σλουρπ
Τα σάλια έτρεξαν σε τροφαντό στέλεχος που αρέσκεται στις γκουρμεδιές
-Το θέλω στο φούρνο με γαρνιτούρα μανταρίνια αλά κρεμ
-Ανόητε είναι καλύτερα να μείνει ζωντανό, έτσι θα φάμε πιο πολλά προστατεύοντάς  το
Το παπί που χλιμιντρίζει χρειάζεται ανάδοχο για την προστασία του

Πλίνθοι  και  Κέραμοι  ατάκτως  ερριμένα
Η τοπική αυτοδιοίκησις  πρωτοπόρος στη διατήρηση της αειφόρου βιοποικιλότητας. Φτάνει πια! Όχι στον εμπαιγμό

 

Επί των ημερών του βαρήκοου βένετου Σουφλιά τα πράσινα τοπαρχάτα αλάλαζαν ματαίως σε ασκήσεις επί χάρτου.

Σήμερα οι πράσινοι και οι βένετοι συμπλέουν, διεκδικώντας από κοινού μερίδια της ΑΟΖ του πάρκου, ψιττακίζοντας φιρμάνια ‘’οικολογικής’’ ευαισθησίας.

Σκάβουν, σκάβουν … Τίποτα όμως! Τζίφος! Άλλη μια βεβιασμένη απόπειρα οριοθέτησης αποκλειστικής οικονομικής ζώνης, στέφεται από παταγώδη αποτυχία. Τo αποτέλεσμα εμφανές˙  ολική καταστροφή του φυσικού χλοοτάπητα. Θα αντικατασταθεί με τεχνητό, υψηλών προδιαγραφών. Το κόστος θα καλυφθεί από το ΕΣΠΑ.
Το πόρισμα καταλήγει: Το Πάρκο Δεν Έχει Πετρέλαια, έχει όμως ψωμί.

Ο ευήκοος Υπεκάς Μανιάτης, της πράσινης συνιστώσας  των Βένετων, το υπόσχεται στα τοπαρχάτα. Ο ίδιος είναι απασχολημένος με την υψηλή πωλητική και τα μεγαλύτερα οικόπεδα˙ τα θαλάσσια. Προχωρά λοιπόν στη χάραξη και εν συνεχεία στην εκποίηση των θαλασσίων οικοπέδων νοτιοδυτικά του προτεκτοράτου, αφήνοντας τη νοτιοανατολική  περιοχή επιδεικτικά ‘’στην απέξω’’. Είχε προηγηθεί ο Βάγγος ο Πολλάβαρυς. Το οικόπεδο της νοτιοανατολικής  περιοχής, Στρογγύλης και Καστελλορίζου γωνία, ψάχνει για ιδιοκτήτη.

-Πρόκειται περί αρχαιολογικού χώρου, συμπληρώνει έτερος μινίστρος.

Αυτό  το  οικόπεδο,  ποιός  θα  το  πάρει;

 

-Είναι δικό μου, απαντά προύχοντας του σαντζακίου, ακαθορίστου καταγωγής. Το κατέχει η φάρα μου πάππου προς πάππου.
-Να! Ορίστε και το χρυσόβουλο του Αβδούλ Χαμίτ.
-Μα δε μπορούμε να το διαβάσουμε, είναι στ΄ αραβικά, απαντούν οι γραμματικοί των τοπαρχάτων.
-Ούτε κι εγώ γνωρίζω, ανταπαντά ο προύχοντας, γι’ αυτό … εμπιστευθείτε με!
-Πως …πως … Δεν σας αμφισβητούμε, καμώνονται οι γραμματικοί. Θα το εγγράψουμε στα κατάστιχα αρκεί κι εσείς από την πλευρά σας να …
-Καταλαβαίνω, καταλαβαίνω. Δεν είμαι αχάριστος … παραχωρώ ακόμη στο βιλαέτι σας  τιμής ένεκεν, ως δωρεά, το χέρσο οικόπεδο που βλέπει στο φωταγωγό, αρκεί το πνευματικό κέντρο που θα κατασκευαστεί εκεί, να το φτιάξει η δική μου εταιρεία.
Συμφώνησαν. Ακολούθως, αφού φίλησαν το χέρι του ευεργέτη με ευλάβεια, προσκύνησαν και έκαναν αποδεκτή τη δωρεά.
Ο κύριος Αλί Μπεν Παρταόλας, ιδιοκτήτης πλέον, είχε καβατζάρει πιστοποιητικά με σύγχρονα μολυβδόβουλα.
Έτσι το ‘’ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος’’ αποδείχτηκε μύθος.
Υπήρχε βέβαια ένα μικρό πρόβλημα. Στο οικόπεδο υπήρχαν δέντρα. Πολλά δέντρα. Αιωνόβια. Κι αυτό το εμπόδιο όμως ξεπεράστηκε. Η εταιρεία του Παρταόλα θα υποχρεωνόταν για κάθε δέντρο που θα κόβει να φυτεύει τρία, σε άλλη άδενδρη περιοχή του προτεκτοράτου που είχε κηρυχθεί αναδασωτέα.
 Το Πνευματικό Κέντρο προείχε. Με τη διαδικασία του κατεπείγοντος ψηφίστηκε ο νόμος, μεταφορά συντελεστή δεντροφύτευσης, και όλα προχώρησαν. Βρέθηκαν τα κονδύλια. Ξεκίνησαν οι εργασίες. Βασικός χρηματοδότης, η τράπεζα του Παρταόλα. Για κάθε καθυστέρηση,  χρέωνε και νέους τόκους.
 Υπερημερίες υπερχιλιετείς. Νάχει το προτεκτοράτο να πληρώνει.
Και θα πλήρωναν οι υπήκοοι!
 -Όλοι; Όχι όλοι. Οι γραμματικοί είχαν φροντίσει να εξαιρέσουν τους ευεργέτες!

Κάποτε το  έργο τελείωσε. Πλήθος κόσμου είχε παραταχθεί με τάξη κι ευπρέπεια να θαμάξει. Όταν έπεσε το σεντόνι των αποκαλυπτηρίων φάνηκε η επιγραφή του Πνευματικού Κέντρου. ‘’Grand Casino Royal’’! Λαμπιόνια άρχισαν να αναβοσβήνουν.
Ο κ. Αλί Μπεν χαμογέλασε ευτυχισμένος και ξεκίνησε μονάχος του να χειροκροτεί. Ακολούθως ξέσπασαν σε ζητωκραυγές και παλαμάκια μινίστροι και γραμματικοί.
Βουβό το πλήθος παρακολουθούσε.
Ο κ. Αλί Μπεν άρχισε την ομιλία του λέγοντας ’’ για όλη την επόμενη εβδομάδα  το Grand Casino Royal θα λειτουργήσει χωρίς είσοδο δωρεάν. Στους πρώτους εκατό χιλιάδες παίκτες θα δοθούν δωρεάν μάρκες αξίας χιλίων ευρώ. Τι περιμένετε; Έχουμε jackpot στον κουλοχέρη…’’
Το πλήθος ξέσπασε σε παρατεταμένα χειροκροτήματα και όρμησε ασυγκράτητο στα ενδότερα του Πνευματικού Κέντρου.

Τα κανάλια των ευεργετών έλεγαν και ξανάλεγαν για την απίστευτη ευκαιρία, για τη γενναιόδωρη προσφορά. Μεγαλοδημοσιογράφοι καθημερινά εξηγούσαν στο κοινό το σωστό τρόπο άσκησης πίεσης στο μοχλό του κουλοχέρη, για στατιστικά εγγυημένα κέρδη. Δακρυσμένοι πανελίστες παρουσίαζαν δημοσκοπήσεις που κατέρριπταν κάθε στερεότυπο. Τα ηνία του προτεκτοράτου ανέλαβαν οι ευεργέτες τοποθετώντας τους ανθρώπους τους παντού.
Εκδρομείς από όλη τη χώρα συνέρρεαν στο Πνευματικό Κέντρο. Άλλος πουλούσε τα χωράφια του, το σπίτι ή τη στάνη του για να πάρει ρευστό να παίξει. Άλλοι πουλήσαν οικογένειες, φίλους, τη γυναίκα τους και τα παιδιά τους.

Τα καθρεφτάκια των ιθαγενών είχαν αντικατασταθεί με μάρκες και αργύρια.

Εξίσου καλά τακτοποιήθηκε το ζήτημα  της μεταφοράς συντελεστή δεντροφύτευσης. Αναδασωτέος τόπος προσδιορίστηκε η νήσος Γυάρος. Ο Παρταόλας πήρε δάνειο από τη δική του τράπεζα και …  για κάθε δέντρο ελάτης που έκοβε˙ φύτευε τρεις μαϊντανούς. Έτσι ήταν εντάξει στις υποχρεώσεις του, κι ας έλεγαν μερικοί πως υπερτιμολόγησε τα ναύλα μεταφοράς των μαϊντανών αφού χρησιμοποίησε τη δική του ναυτιλιακή εταιρεία που επιδοτούνταν για τα δρομολόγια και τα πετρέλαια.

Πράσινοι και Βένετοι πανηγύρισαν καταμετρώντας τ’ απίδια πού ’πιασε ο σάκος.

Έκλεισαν το φάκελο συμβάντων του Πνευματικού Κέντρου και τηγάνισαν λαγούς με πετραχήλια.

Τα  Νηστικά  του  Πάρκου

Χνουδωτός Ορνιθόγατος. Ο συγκεκριμένος Γαλαζομάτης, είναι τασμανός και εξαιρετικά σπάνιος. Τον αγαπούν ιδιαίτερα τα παιδιά προσχολικής ηλικίας.

Τσαλαπετεινός, koukouroukos. Αιώνες τώρα κυνηγούν να τον εξολοθρεύσουν θεοί και άνθρωπες. Από την εποχή του Αριστοφάνη προσπαθεί να επιβιώσει στην Νεφελοκοκκυγία, την Ιδανική πολιτεία των Πουλιών. Ανεξάρτητο είδος. Δεν επιδέχεται μεταλλάξεις.

Κατσουλοπαπί μπιάνκο και Σταχτολαγοτσαλαβούτα. Τα βιβλία βιολογίας δεν τα αναφέρουν ποτέ, και πολύ καλά κάνουν.

Dinoduck, υβριδική υγροβιόπαπια. Δημιουργήθηκε στο μυστικό εργαστήρι του Πάρκου όταν κατά λάθος επωάστηκε αυγό Φαμπερζέ αντί αυγού μάτι.

Γατόπαπια η κοινή. Στο στιγμιότυπο της φωτογράφησης φορούσε τα μαύρα της βατραχοπέδιλα. Συνήθως φορά πέταλα. Ζηλεύει το Άλογο Παπί και θέλει να γίνει σαν κι αυτό. Ο Πάρκος Τρίτσης της είπε ‘’σε κάποια άλλη ζωή’’. Θα χρειαστεί να περιμένει αρκετά, μιας και σαν γάτα έχει επτά ζωές.

Κουκουβάπια, hydroglafx tritsis athinaia. Κουκουβάπ, κουκουβάπ. Όταν ακούσετε αυτή τη φωνούλα κάντε ησυχία˙ και αν είστε τυχεροί, σε λίγο θα εμφανιστεί μπροστά σας η ντροπαλή Υδρογλαύκα η Αθηναΐς. 

Ρεντ χοτ η Μοϊκανή. Τσίλικη πιπεριά. Δεν υπήρξε ποτέ πράσινη. Η κοκκορόκαμπια η πασόκα την αποφεύγει. Για αισθητικούς και μόνο λόγους δε θα αναρτήσουμε φωτογραφία της κοκκορόκαμπιας.

Το Μπαμπουινοκότσυφο ενώ χασμουριέται. Όταν ήταν άνθρωπας ήταν δημόσιος υπάλληλος. Το karamaimou tarzanpouli (καραμαϊμού ταρζάν πουλί) αν και δεν είναι μπαμπουίνος, επικράτησε να γίνει γνωστό με τη λανθασμένη λαϊκή του ονομασία. Πάσχει από το σύνδρομο της χρόνιας κόπωσης.

psittacula. Τα παπαγαλάκια  του Πάρκου. Γαλάζια, Πράσινη και Παγχρωματική Συνιστώσα. Κάποια από αυτά ξεγελάστηκαν από τα σπαρακτικά δάκρυα της Κροκοπέρδικας και συνεργάστηκαν μαζί της πριν καταλήξουν λαχταριστή λιχουδιά στα κοφτερά της δόντια. Ορισμένα άλλα, οι κακές παρέες βλέπετε, μεταμορφώθηκαν σε Κροκοπαπαγάλους.

Κροκοπέρδικα, η Σαρκοβόρος. Krokoperdix carnivorous. Το πιράνχας του αέρα. Αποφύγετε κάθε συναναστροφή μαζί της. Ξεγελά τα αμέριμνα θύματά της με κροκοδείλια δάκρυα. Συνεργάζεται με την Κοκκορόκαμπια και τον Κροκοπαπαγάλο.

Λυκόχηνο φύλαξ. Αν το συναντήσετε μόνο του είναι ακίνδυνο, προτιμά να κάνει την πάπια. Αν πέσετε σε αγέλη την παπίσατε. Γίνεται γκρι λύκος. Μη σας ξεγελά το βάδισμα χήνας. Ζει στις στέπες του πάρκου και όταν δεν παρελαύνει καταδιώκει τα φραουλοβάτραχα. Οπλοφορεί.

kangarooleon tritsi amfipolitis. Ο Λεωκάγκουρας. Ο βασιλιάς των Κάγκουρων. Στον μάρσιπό του κρύβει φωτογραφίες από τα παιδιά του, που μετανάστευσαν σε Αφρική και Αυστραλία. Ο Λεωκάγκουρας όταν ήταν άνθρωπας ψήφιζε ΣαμαροΒενιζέλο. Προστατεύεται από τους μαθητές Λυκείων. Μπορείτε να τον δείτε στις σαβάνες του πάρκου.

Γεώμηλο Τριτσοκοάτλ, andes potato aristofanis. Είναι μακρινό δισέγγονο της πατάτας του Καποδίστρια. Παρατηρείστε το παραπάνω γεώμηλο προσεκτικά και θα αντιληφθείτε γιατί οι επαναστάτες του ΄21 αρνήθηκαν αρχικά να το καλλιεργήσουν. Αυτοί προσπαθούσαν να το ξεριζώσουν κι αυτό πήδαγε σα μπάκακας. Μια και δυο απηύδησαν. Αφού δε μπορούσαν να το πιάσουν, σταμάτησαν να το κυνηγούν˙ κι έτσι για λίγα χρόνια έφτιαχναν τη σκορδαλιά τους χωρίς πατάτα, με ξερό ψωμί, ώσπου κάποιος ευφάνταστος αρματολός το ‘πιασε με φάκα και το εξημέρωσε κεντρώνοντάς το στην κορυφή με αγριόσκορδο, το βολβώδες μονοετές φυτό της οικογένειας των λιλιιδών δηλαδή.

Γύπας, το όρνιο του πάρκου. Σαρκοβόρο αρπακτικό αλλά και πτωματοφάγο. Κυριολεκτικά ξεκοκκαλίζει τα πάντα. Ιδιωτεύει και προστατεύεται από ομάδες και μκο εκτός του πάρκου αν και καραδοκεί να εισέλθει σε αυτό. Θρυλείται ότι πρόκειται για ψηφιακή μετάλλαξη του Gyps himalayensis. Συναντάται και σε αθλητικές εγκαταστάσεις.

Strawberriecouax aristofanes, Mousezarzava kiwi frutix. To Φραουλοβάτραχο όπως και ο Ακτινιδοπόντιξ ο Εδώδιμος είναι ξεχωριστά είδη, φρουτώδη ζαρζαβατικά με πολλές πρωτεΐνες, αποτέλεσμα μείξης χλωρίδας και πανίδας.
 Ο Πάρκος Τρίτσης τα δημιούργησε στο εργαστήριό του με αγαθές προθέσεις, αλλά η κατάσταση ξέφυγε. Όταν η φράουλα που ονειρευόταν να γίνει βάτραχος κι ο ποντικός που ήθελε να γίνει ακτινίδιο είδαν τις επιθυμίες τους να γίνονται πραγματικότητα, το μετάνιωσαν. Ήταν όμως πολύ αργά. Το σύμπαν δεν συνωμοτούσε υπέρ τους πια. Αναγκάστηκαν να αλλάξουν τόπο διαμονής και χώρα. 

Πριν από εικοσιπέντε αιώνες στην Κίνα ζούσε ο Τσουάνγκ Τσου. Ονειρεύτηκε πως ήταν πεταλούδα. Το όνειρό του ήταν τόσο ζωντανό που ξύπνησε μπερδεμένος. Δεν ήξερε πια αν ήταν ένας άνθρωπος που ξυπνούσε στα όνειρα μιας πεταλούδας, ή μια πεταλούδα που ξυπνούσε στα όνειρα ενός ανθρώπου.

Ότι και αν συμβαίνει όμως τα  ζούδια που αναφέραμε παραπάνω, καθώς και άλλα παρόμοια, καταγράφηκαν στο βιβλίο συμβάντων του Πάρκου, κι εξαφανίστηκαν μαζί με αυτό το βαρύ χειμώνα του 2018.

 

κάντε κλικ στις εικόνες για να δείτε καλύτερα