Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Άγρια Δύση


Η  δικαιοσυνη  στην  αγρια  δυση
ΓΕΡΝΕΙ Η ΖΥΓΑΡΙΑ ΓΕΡΝΕΙ ΚΙ Η ΕΙΚΟΝΑ
στην καθ΄ ημασ ανατολη
 


πασα  ομοιοτης  με  υπαρκτα  προσωπα  και  εν  ελλαδι  καταστασεις  ειναι  τυχαια

πηγή: La Guérison Des Dalton - 1975 Dargaud Éditeur Paris - Goscinny&Morris


Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

Κυνικά καύματα

Ιουλιανός  Παραβάτης


Όπου κι αν πας, όπου κι αν πας
Ένα μικρό παιδί σ' ακολουθάει
Το χαμένο του δίκιο ζητάει
Κλαίει, γελάει
Μοναχό του παραμιλάει
Ο καιρός περνάει
Μα η ψυχή ποτέ δεν γερνάει

Μέσα στα πολλά των μυθολογικών αφηγήσεων για τον Ωρίωνα, γιο του Ποσειδώνα και της Γης και σπουδαίο κυνηγό, είναι και η απόπειρά του να βιάσει την Παρθένο Άρτεμη. Τον τιμώρησε πάραυτα η θεά, στέλνοντας εναντίον του έναν σκορπιό, που τσίμπησε στη φτέρνα τον γίγαντα. Κι έγινε αστερισμός ο σκορπιός, όπως και ο Ωρίων και ο σκύλος του. Γιατί κάποιο σχήμα και κάποιο όνομα έπρεπε να δοθεί στα φωτεινά σημαδάκια που έσπαγαν το άπειρο μαύρο, ώστε να ενταχθούν σε μια ιστορία με νόημα. Ο Μέγας Κύων λοιπόν (όπου ανήκει ο Σείριος, το λαμπρότερο αστέρι της νύχτας) είναι αυτός που φταίει για τον καύσωνα που ταλάνισε τη Μεσόγειο. Κυνικά καύματα αποκαλούσαν τις ζέστες αυτές οι αρχαίοι, επειδή εμφανίζονταν όταν ο αστερισμός του Κυνός βρισκόταν πιο κοντά στη Γη. Και την πύρωνε τότε ο καβαφικός «θείος Ιούλιος μήνας».

Αλλά εντάξει. Καλοκαίρι είναι, ζέστη θα κάνει. Αυτό ήταν το φυσικό κι αυτό είναι. Το φυσικό; Νάτος ο κόμπος στο χτένι, που δεν «λύνεται» σαν να 'ναι γόρδιος δεσμός· χρειάζεται λεπτότερο «χειρουργείο». Φυσικό είναι λοιπόν και το σαρανταδυάρι. Και εντέλει ανεκτό, λίγο αν προσέξουμε. Το αφύσικο άρχισε να εμφανίζεται αφότου έγινε κραυγαλέα η διαφορά ανάμεσα στη θερμοκρασία που καταγράφουν τα θερμόμετρα και στη θερμοκρασία που νιώθουμε εμείς, με την ευαίσθητη σάρκα μας. Η «σάρκινη» θερμοκρασία λοιπόν ξεπερνάει την υδραργυρική κατά τρεις - τέσσερις βαθμούς, ίσως και περισσότερους. Με αποτέλεσμα την ασφυξία που αισθανόμαστε όλοι, παρά τους ανεμιστήρες και τα κλιματιστικά.

Οι βαθμοί της διαφοράς δείχνουν τη συμβολή του πολιτισμού στην πορεία του πλανήτη και αποτελούν το πιστοποιητικό της «ανάπτυξης»· το πιστοποιητικό της κατάκτησης του πλανήτη από τους φιλοξενούμενούς του: εμάς. Μπορούμε βέβαια να υιοθετήσουμε θεωρία απαλλακτική για τον άνθρωπο, σύμφωνα με την οποία δεν υπάρχει καν φαινόμενο του θερμοκηπίου ή ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή, αλλά για όλα φταίνε τ' αστέρια. Πολύ πιο τίμιο όμως είναι να αποδεχτούμε ότι ο πλανήτης πληγώθηκε βαριά από τις δικές μας βίαιες παρεμβάσεις, που δεν κράτησαν κανένα μέτρο. Με την απληστία τους, αδιαφόρησαν για τα δάση, τα ποτάμια και τις θάλασσες, για τα υπόλοιπα πλάσματα του πλανήτη, για τους ανθρώπινους πληθυσμούς που ζούσαν επί χιλιετίες προστατευόμενοι από τα δάση, που πια παραδόθηκαν στην «ανάπτυξη», όπως στον Αμαζόνιο.

Αλλά ο Αμαζόνιος είναι μακριά. Κοντά μας είναι ο ημιμπαζωμένος Κηφισός, ο ενταφιασμένος Ιλισός, το βαλτωμένο υπόλειμμα του Ηριδανού. Καμία πρωτεύουσα δεν είχε τρία ποτάμια, όπως η Αθήνα. Τώρα δεν έχει κανένα. Όπως δεν έχει και κανένα άθικτο βουνό γύρω της, να πολεμάει τον καύσωνα. Επειδή υιοθετήθηκε το παγκόσμιας ισχύος «μοντέλο ανάπτυξης»: τσιμέντο και άσφαλτος. Δίχως αιδώ απέναντι στη φύση. Δίχως σέβας. Με κυνισμό δηλαδή. Ώστε και πάλι κυνικά είναι τα καύματα που μας ταλανίζουν. Μόνο που το παλιό τους όνομα απέκτησε νέο περιεχόμενο.

κείμενα : Ορφέας Περίδης, Παντελής Μπουκάλας
τροποποιημένη εικόνα : Νατάσα Μάντζιαρη


Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

Μανόλης Αναγνωστάκης, Αντί να φωνασκώ

Στο παιδί μου



Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια

Και του μιλούσανε για Δράκους και για το πιστό σκυλί
Για τα ταξίδια της Πεντάμορφης και για τον άγριο λύκο

Μα στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια

Τώρα, τα βράδια, κάθομαι και του μιλώ
Λέω το σκύλο σκύλο, το λύκο λύκο, το σκοτάδι σκοτάδι,
Του δείχνω με το χέρι τους κακούς, του μαθαίνω
Ονόματα σαν προσευχές, του τραγουδώ τους νεκρούς μας.

Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά.


Επιτύμβιον



Πέθανες - κι έγινες και συ: ο καλός.
Ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
Τριάντα έξι στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι αντιπροέδρων,
εφτά ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που προσέφερες.

Α, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο το 'ξερα τι κάθαρμα ήσουν,
τι κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα.
Κοιμού εν ειρήνη δε θα 'ρθω την ησυχία σου να ταράξω.

(Εγώ, μια ολόκληρη ζωή μες στη σιωπή θα την εξαγοράσω
πολύ ακριβά κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο).

Κοιμού εν ειρήνη. Ως ήσουν πάντα στη ζωή: ο καλός,
ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.

Δε θα 'σαι ο πρώτος ούτε δα κι ο τελευταίος.


Στ᾿ Αστεία Παίζαμε!



Δε χάσαμε μόνο τον τιποτένιο μισθό μας
Μέσα στη μέθη του παιχνιδιού σας δώσαμε και τις γυναίκες μας
Τα πιο ακριβά ενθύμια που μέσα στην κάσα κρύβαμε
Στο τέλος το ίδιο το σπίτι μας με όλα τα υπάρχοντα.

Νύχτες ατέλειωτες παίζαμε, μακριά απ᾿ το φώς της ημέρας
Μήπως πέρασαν χρόνια; σαπίσαν τα φύλλα του ημεροδείχτη
Δε βγάλαμε ποτ
καλό χαρτί, χάναμε· χάναμε ολοένα
Πώς θα φύγουμε τώρα; πού θα πάμε; ποι
ς θα μας δεχτεί;
Δώστε μας πίσω τα χρόνια μας δώστε μας πίσω τα χαρτιά μας
Κλέφτες!
Στα ψέματα παίζαμε




Αντί να φωνασκώ...



Αντί να φωνασκώ και να συμφύρομαι
Με τους υπαίθριους ρήτορες και τους αγύρτες
-Μάντεις κακών και οραματιστές-
Όταν γκρεμίστηκε το σπίτι μου
Και σκάφτηκε βαθιά με τα υπάρχοντα
(Και δε μιλώ εδώ για χρήματα και τέτοια)
Πήρα τους δρόμους μοναχός σφυρίζοντας.
Ήτανε βέβαια μεγάλη η περιπέτεια
Όμως η πόλις φλέγονταν τόσο όμορφα
Ασύλληπτα πυροτεχνήματα ανεβαίνανε
Στον πράο ουρανό με διαφημίσεις
Αιφνίδιων θανάτων κι αλλαξοπιστήσεων.
Σε λίγο φτάσανε και τα μαντάτα πως
Κάηκαν όλα τα επίσημα αρχεία και βιβλιοθήκες
Οι βιτρίνες των νεωτερισμών και τα μουσεία
Όλες οι ληξιαρχικές πράξεις γεννήσεων
Και θανάτων -έτσι που πια δεν ήξερε
Κανείς αν πέθανε ή αν ζούσε ακόμα-
Όλα τα δούναι και λαβείν των μεσιτών
Από τους οίκους ανοχής τα βιβλιάρια των κοριτσιών
Τα πιεστήρια και τα γραφεία των εφημερίδων.
Εξαίσια νύχτα τελεσίδικη και μόνη
Οριστική (όχι καθόλου όπως οι λύσεις
Στα περιπετειώδη φιλμ).
Τίποτα δεν πουλιόταν πια.
Έτσι λαφρύς και περιττός πήρα τους δρόμους
Βρήκα την Κλαίρη βγαίνοντας
Απ' τη Συναγωγή κι αγκαλιασμένοι
Κάτω απ' τις αψίδες των κραυγών
Περάσαμε στην άλλη όχθη με τις τσέπες
Χωρίς πια χώματα, φωτογραφίες και τα παρόμοια.
Τίποτα δεν πουλιόταν πια.


Ποιητική



-Προδίδετε πάλι την Ποίηση, θα μου πεις,
την ιερότερη εκδήλωση του Ανθρώπου
τη χρησιμοποιείτε πάλι ως μέσον, υποζύγιον
των σκοτεινών επιδιώξεών σας
Εν πλήρει γνώσει της ζημιάς που προκαλείτε
Με το παράδειγμά σας στους νεωτέρους.
Το τι δεν πρόδωσες εσύ να μου πεις
Εσύ κι οι όμοιοί σου, χρόνια και χρόνια,
Ένα προς ένα τα υπάρχοντά σας ξεπουλώντας
Στις διεθνείς αγορές και τα λαϊκά παζάρια
Και μείνατε χωρίς μάτια για να βλέπετε, χωρίς αφτιά
Ν’ ακούτε, με σφραγισμένα στόματα, και δε μιλάτε.
Για ποια ανθρώπινα ιερά μας εγκαλείτε;
Ξέρω: κηρύγματα και ρητορείες πάλι, θα πεις.
Ε ναι λοιπόν! Κηρύγματα και ρητορείες.
Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις
Να μην τις παίρνει ο άνεμος.


ποίηση: Μανόλης Αναγνωστάκης
εικόνες: Ο Δάσκαλος - Μουσείο  Θ. Παπαγιάννη -  Ελληνικό Ιωαννίνων, Βασίλης Σελιμάς - nio 03, Νίκος Κούνδουρος - Μάρτυρες στο κάδρο, Βασίλης Σολιδάκης, Ηλίας Πασσίσης -  λογαριασμοί



Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

μια τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική

Στον δίσκο "Ο Αριστοφάνης Που Γύρισε Από Τα Θυμαράκια", που πολλοί (και το blog μαζί) θεωρούν ως την κορυφαία δουλειά του Διονύση Σαββόπουλου, (πριν ο ίδιος τελικά θεωρήσει σωστό να ξεφτιλίσει στα γεράματά του την νεανική του ορμή και επαναστατικότητα, γενόμενος στα στερνά δεκανίκι κι ακόλουθος του συστήματος (είναι πολλά τα λεφτά Νιόνιο) ), στην "Παράβαση" της κωμωδίας (αφού όλος ο δίσκος δεν είναι παρά η μουσική επένδυση για τους Αχαρνής του Αριστοφάνη) ο εμπνευσμένος καταπληκτικός του στίχος κάπου λέει:

"..Ποιος μας γηροκομεί, τη σήμερον ημέρα
 ψηστιέρα καρβουνιέρα, μούσα Δεκεμβριανή;

Πολέμησα καιρό σε όλα τα πεδία
 και με τυφλή μανία, ξέσκιζα τον εχθρό.

Τώρα με χειρουργεί, μια αλλήθωρη νεολαία
 μια τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική.."


Αυτό, ακριβώς αυτό, μιά τσογλανοπαρέα που έκανε κριτική, μας κυβερνάει σήμερα.

Όταν πριν δυόμιση χρόνια ο ελληνικός λαός απελπισμένος από την προδοσία των μνημονίων και θέλοντας να αποτινάξει πιά από πάνω του την σκόνη του δωσιλογισμού της Κατοχής, που είτε με την μία είτε με την άλλη κομματική μορφή και πολιτικό προσωπικό κυβέρνησαν την χώρα από τότε ως και τις μέρες μας για 70 συναπτά χρόνια, στράφηκε στην αριστερά, έχοντας στο μυαλό του εκείνο το στερεότυπο του έντιμου, συνεπή αριστερού ιδεολόγου που προτιμούσε να εξοριστεί, να βασανιστεί και να πεθάνει, παρά να προδώσει και να εγκαταλείψει τις ιδέες του.

Αυτό αποτελούσε και το περίφημο "ηθικό πλεονέκτημα" της αριστεράς.

Δεν πρόσεξε όμως τότε ο απελπισμένος ψηφοφόρος, ποιοί ήταν αυτοί που ενσάρκωναν την "νέα Αριστερά" του -όχι τυχαία στάσιμου- 4% που κάλεσε για να τον κυβερνήσει.

Δεν κατάλαβε πως πρόκειται για μια αλλήθωρη, ημιαγράμματη νεολαία, σπουδασμένη και καλοζωϊσμένη με τα λεφτά του μπαμπά, άσχετη από δουλειά, ανίκανη να σχεδιάσει κάτι παραπάνω από πλακίτσες και "events", παρέα με κάποιους λίγους ηλικιωμένους αριστερούς, μονομανείς με την εξουσία που την έβλεπαν σαν δικαίωση κι εκδίκηση μαζί, και με κάποια μεσόκοπα λυκόρνια που η μόνη σχέση που είχαν κατά βάθος με τη αριστερά ήταν -και είναι- να καπηλεύονται το όνομά της, να την χρησιμοποιούν ως φερετζέ για να πλουτίζουν.

Όλος αυτός ο συρφετός βρισκόταν βολεμένος στο 4% με τις κρατικές επιχορηγήσεις, με τις βουλευτικές αποζημιώσεις, και με ανέξοδη, ακίνδυνη για τους ίδιους ρητορική κριτική, αφού κανείς τους δεν φανταζόταν πως θα μπορούσαν κάποτε να κυβερνήσουν.

Το χειρότερο είναι πως στην προσπάθειά τους να σταθούν τάχα "αντάξιοι" των παλιών αριστερών ιδεολόγων αγωνιστών, και αντί για γνήσια επαναστατικότητα και αντίδραση προς το σύστημα, ο ντεμέκ αριστερός συρφετός του ΤΣΥΡΙΖΑ ανέπτυξε μία θρασύτητα, μία κοινωνική αγένεια, μία προσβλητική στάση προς τους ιδεολογικούς του αντίπαλους εφάμιλλη φασιστικών προτύπων, μιά γλώσσα και έκφραση χυδαία, τάχα λαϊκή αλλά στην πραγματικότητα λαϊκίστικη, πεζοδρομιακή, περιθωριακή (με την έννοια του περιθωρίου της παρανομίας, και όχι του περιθωρίου της ιδεολογίας, ή της σκέψης, ή των τεχνών).

Η συμπεριφορά τους αυτή, που σήμερα έχει μεταφερθεί ατόφια στην κυβερνητική τους πολιτική έχει την ρίζα της στο σύμπλεγμα κατωτερότητας που σέρνουν όλοι αυτοί πίσω τους, γνωρίζοντας ενδόμυχα ο καθένας τους το βάθος της ανικανότητάς τους, το έρεβος της ημιαγραμματοσύνης τους, και προπαντός το κρυφό και ένοχο μυστικό της απατεωνιάς τους και της ακόρεστης δίψας τους για εξουσία και χρήμα.

Πρόκειται ακριβώς γι αυτό: μιά τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική, γιατί αυτό μόνο ξέρει να κάνει. Μόνο αυτό μπορεί.
Αυτό, και να καταστρέφει με οίηση, θράσος, και απύθμενη αλαζονεία τις όποιες παρακαταθήκες είχαν αφήσει πίσω τους με αγώνες και προσωπικές θυσίες άνθρωποι που πίστεψαν -σωστά ή όχι- αλλά δεν πρόδωσαν ποτέ, τις αριστερές ιδέες.
Οι τσογλανοπαρέες αποτελούνται συνήθως από κ@λοπαιδάκια που τα σπασμένα τους τα πληρώνει ο μπαμπάς τους. Σε εμάς εδώ, τα πληρώνει ο λαός.

Ο λαός.  "Ο παραγγέλων και υπεύθυνος"!..


Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Η ΑΤΤΙΚΗ ΕΚΠΕΜΠΕΙ SOS

Εκποιούνται: Δάση, Ελεύθεροι Χώροι, Παραλίες και Ιστορικά Μνημεία


Επτά χρόνια μνημονιακών πολιτικών οι κάτοικοι της Αττικής βιώνουμε πιο έντονα από ποτέ  τον εφιάλτη της εκποίησης κάθε σπιθαμής δημόσιας γης σε κερδοσκόπους επενδυτές. Με το πρόσχημα της εξυπηρέτησης του χρέους και με το όραμα μιας φαραωνικού τύπου ανάπτυξης κινδυνεύουν να χαθούν πάρκα και άλλοι ελεύθεροι χώροι, δάση, παραλίες ακόμα και ιστορικά μνημεία, που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν τόσο για τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής εκατομμυρίων πολιτών που ζουν στο λεκανοπέδιο, όσο και για τη στήριξη της τοπικής οικονομίας που μαστίζεται από την κρίση . Αντί για αυτό, ιδιαίτερα μετά από την ένταξη της δημόσιας περιουσίας στο Υπερταμείο, βλέπουμε ότι και η Αττική, όπως και ολόκληρη η χώρα αντιμετωπίζεται σαν αποικία από τους υποψήφιους “επενδυτές”, των οποίων τα σχέδια και τις επιθυμίες η κυβέρνηση αποδέχεται ασυζητητί. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να εκχωρούνται στην κερδοσκοπική εκμετάλλευση το παλαιό Αεροδρόμιο του Ελληνικού, όπως και ολόκληρη η χερσόνησος της Βουλιαγμένης με τις παραλίες, τα δάση και τους αρχαιολογικούς χώρους, το πάρκο και τα ιστορικά μνημεία της Ακαδημίας Πλάτωνος, τα πάρκα στο Γουδή και τη Φιλαδέλφεια, ακόμη και η ζώνη απόλυτης προστασίας του Υμηττού. 

Για εμάς τους πολίτες λοιπόν είναι καθαρό ότι “δεν πάει άλλο”. Αρκετά τους ανεχθήκαμε. Είναι επιτακτική ανάγκη να οργανώσουμε ακόμα καλλίτερα και να συντονίσουμε ακόμη περισσότερο τους αγώνες μας. 

Για το λόγο αυτό καλούμε τους συμπολίτες μας σε ανοιχτή εκδήλωση με θέμα: Η Αττική εκπέμπει SOS.

Η εκδήλωση θα γίνει την Τετάρτη 28 Ιουνίου, στις 7.30μμ. στο ανοιχτό θέατρο, δίπλα στην Πνευματική Εστία Βούλας. (Αγίου Ιωάννου 2, Κεντρική Πλατεία Βούλας).

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΒΑΡΗΣ – ΒΟΥΛΑΣ – ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗΣ

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...