Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Jean Arp ένα ποίημα




στούς   ὑαλοθόλους  ἂδει 

μία  γλυκειά  φωνή

καί  ὅμως  δέν  εἶναι  ἐκεῖ  κανείς 

νά  ἀκούσει

οὒτε  ἕνα  κωφάλαλο  σπυρί  ἄμμου

δέν  εἶναι  ἐκεῖ 

καί  κοάζει  κικιρίκου

ὣς  ἐλέφας

καί  γαυγίζει  μούουου  μού 

ὣς  πεταλούδα

σύννεφα  μέ  δεμένα  μάτια  πλησιάζουν

τά  ἐρωτευμένα  ἂστρα 

διακόσια  χρόνια  μετά

ρίχνουν  ἀκουστές  σκιές  στο  ὁρατό

σηκώνονται  ξάφνου  ἀπ’  τή  θέση

τί  νά  γίνεται  ἆραγες  στή  μέση  τοῦ  κενοῦ

ὃλο  καί  μεγάλωναν  τά  ἄδεια  ὂνειρα

κι’  ὃταν  επιτέλους  ὡρίμασαν 

μύριζαν  σά  λουλούδια

φορεσιές  τά  ἔφεραν  σέ  ροδοκόκκινους  τοκετούς

προφανῶς

 

το  ποίημα  του  Jean  Arp  διαβάζεται  και  εναλλακτικά :  1ος-3ος-5ος  στίχος  ή  2ος-4ος-6ος   κ.ο.κ.

διασκευή  της  απόδοσης  του  Δημήτριου Βέσκου  από  την  ‘’Ποιητική  Ανθολογία  Dada’’  

εκδόσεις  Δωδώνη,  Αθήνα - Γιάννινα  1983

 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...