Τετάρτη, 6 Μαΐου 2015

Νικηφόρος Βρεττάκος– ἐπιμένω ἀκόμη πὼς ὁ κόσμος εἶναι ὄμορφος

   

Σο στήνω μία καλύβα

Σο στήνω μία καλύβα, στος αἰῶνες τν αώνων,

να κπο ν περπατς, να ρυάκι ν καθρεφτίζεσαι,

μι πλούσια πράσινη φραγ ν μν σ βρίσκει νεμος

πο βασανίζει τος γυμνος - στος αἰῶνες τν αώνων!

Σο στήνω τ᾿ ραμά σου πάνω σ᾿ λους τος λόφους,

ν σο φυσάει τ φόρεμα δύση μ δυ τριαντάφυλλα,

ν γέρνει λιος ντίκρυ σου κα ν μ βασιλεύει,

ν κατεβαίνουν τ πουλι ν πίνουνε στς χοφτες σου

τν παιδικν ματιν μου τ νερ - στος αἰῶνες τν αώνων!



Γράμμα στν νθρωπο τς πατρίδας μου

…Μν μ μαρτυρήσεις!

Κα προπαντς ν μν το πες πς μ᾿ γκατέλειψεν λπίδα!

Καθς κοιτς τν Ταΰγετο, σημείωσε τ φαράγγια

πο πέρασα. Κα τς κορφς πο πάτησα. Κα τ στρα

πο εδα. Πές τους π μένα, πές τους π τ δακρυά μου,

τι πιμένω κόμη πς κόσμος

εναι μορφος!



Τ παιδ μ τ φυσαρμόνικα

Θ βγ στν κάμπο ν μαζέψω

τ πεσμένα φύλλα το λιου,

ν πλάσω τς κτίδες του -τοτο τ καλοκαίρι-,

ν πλάσω τς κτίδες του σ φύλλα γι ν γράψω

τν οραν κα τ τραγούδι σου, λληνόπουλο!

Γιατ τ χμα δ μ φτάνει! Δ μ φτάνει τ αμα μου!

Γιατ τ δάκρια μου δ φτάνουνε ν πλάσω τν πηλό μου!

Τί ν τ κάνω τ σπίτι μου; ξω σ τραγουδνε!

ξω μιλον γι σένανε! Δέ μου φτάνει φωνή μου!

Θ τρέξω κε πο σ᾿ κουσα ν λς «χι» στ θάνατο.

Θ τρέξω κε πο πήγαινες σφυρίζοντας ντίθετα

στ᾿ στροπελέκι,ντίθετα στ διαταγ

κα στ γλυκ ψωμ τς γς! ντίθετα

στ γαλανά σου μάτια πο ταν γι τν ρωτα!



λληνικ γλσσα

ταν κάποτε φύγω π τοτο τ φς

θ λιχθ πρς τ πάνω πως να

ρυακάκι πο μουρμουρίζει.

Κι ν τυχν κάπου νάμεσα

στος γαλάζιους διαδρόμους

συναντήσω γγέλους, θ τος

μιλήσω λληνικά, πειδ

δν ξέρουνε γλσσες. Μιλνε

μεταξύ τους μ μουσική.



λεγεο πάνω στν τάφο νς μικρο γωνιστ

Πάνω στ χμα τ δικό σου λέμε τ᾿ νομά μας.

Πάνω στ χμα τ δικό σου σχεδιάζουμε τος κήπους

κα τς πολιτεες μας

Πάνω στ χμα σου εμαστε. χουμε πατρίδα.

χω κρατήσει μέσα μου τ ντουφεκιά σου.

Γυρίζει μέσα μου φαρμακερς χος το πολυβόλου.

Θυμμαι τν καρδιά σου πο νοιξε,

κ᾿ ρχονται στ μυαλό μου

κάτι κατόφυλλα τριαντάφυλλα

πο μοιάζουνε

σν μιλία το πείρου πρς τν νθρωπο

-τσι μας μίλησε καρδιά σου.

Κ᾿ εδαμε πς κόσμος εναι μεγαλύτερος,

κ᾿ γινε μεγαλύτερος γι ν χωρ γάπη.

Τ πρτο σου παιγνίδι: σύ.

Τ πρτο σου λογάκι: σύ.

παιξες τ φωτιά. παιξες τ Χριστό.

παιξες τν η-Γιώργη κα τ Διγεν.

παιξες τος δεκτες το ρολογιο πο κατεβαίνουνε

π᾿ τ μεσάνυχτα.

παιξες τ φων τς λπίδας, κε πο δν πρχε φωνή.

πλατεα ταν ρημη. πατρίδα εχε φύγει.

ταν καιρός! Δ βάσταξε καρδιά σου περισσότερο

ν᾿ κος κάτω π᾿ τ στέγη σου τ᾿ νθρώπινα μπουμπουνιτ τς Ερώπης!

ναψες κάτω π᾿ τ σακκάκι σου τ πρτο κλεφτοφάναρο…

Καρδι τν καρδιν! Σκέφτηκες τν λιο, κα προχώρησες…

νέβηκες στ πεζοδρόμιο κ᾿ παιξες τν νθρωπο!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...